Katam,katam,katam. Tinatamad nanaman ako. revalida na in approximately 8 hours at wala pa ata ako natatapos na basahin. WoW. Mega hulaan nanaman ito. Bakit ba ganyan, ang estudyante pag-revalida?! Di, itry ko na hindi makatulog para makapag-aral. Kahit makapag-scan man lang ako ng chapters ng stroke, m.s., sci, tbi, at iba pa. Sheesh...
Sarap magblog. Pero bago ako tuluyang mag-disconnect, hahanapin ko muna si park shing-yang at lee dong-gun (o yun? di ko alam heheh..).

Naks. Di gaanong toxic. Actually, medyo may pag-ka maganet ata ako ng I.E. dito sa heart center dahil patatlo ko nang I.E. ito sa loob ng 2 weeks. At sa totoo lang, tinatamad ako (bago pa ba yun?). Pero sige. UUbusin ko lang itong natitirang 11 minutes ng Php 30 ko, sayang e.
#####
Gusto ko nang lumipat sa korea!!! Paano, nandun yung mga crush ko, tsaka parang ang say tumira dun, kahit medyo anal ang mga tao kasi mega grabe kung mag-linis at gumawa ng gawaing bahay, at medyo di ata sila naliligo araw araw kasi malamig. Siguro, kung titira ako dun, kahit mega snow na sa labas, liligo pa rin ako. Pero may mainit na tubig siyempre. Di ata ako makaktiis ng di naliligo dun. Ano na naman itong mga pinag-lalagay ko. Halatang walang masulat na maayos.

Christmas na. Christmas na, ang saya, saya. Lumalamig na at mahirap ng gumising sa umaga. Meron Akong bagong gusto korean soap ngayon(What's new?!)! Lovers in paris ang title at crush ko pareho ang 2 guys dun. Si Martin, kasi pag-clean look siya, kamukha niya si BYJ. Si Carlo, kasi yung mga tipo niya yung mga nagugustuhan ko. Yung matalino, na masungit, na hindi marunongmanligaw, at hindi rin expressive sa feelings niya, pero mabait, sensitive, thoughtful at understanding. Hay...minsan tuloy gusto ko nang lumipat sa Korea. Lahat ng gwapo nandun....;p

November na!!! Lumalamig na, mahirap na uling gumising sa umaga....
Sa mga F4 fans, lalo na ang mga tulad kong maka-LEI, may kwento me sa inyo.....
Nung saturday kasi, sinamahan ko yung friend ko namood ng isang special viewing ng kung ano man sa may Quezon city. Tsaka libre din yun e, kasi may bayad kapag pupunta(Iba talaga kapag may bestfriend ka na ang nanay any mas fanatic pa sa inyong dalawa:) ). Anyways, e di punta kami. Ang nag-organize pala nun e isang fans club na ang tawag ay F4tensed. At mantakin mo, isang na adult (as in working adult) ang founder ng org na ito. At bongga ang gathering. May food pang kasama, hulaan nyo.. sirit? MCDO Chicken! (Kapag hindi nyo na-gets, di kayo fans ni LEi)
Humahaba na ang kwento, eto na ang pinakamahalaga. Yung event kasi e all about LEI. AS in 2 hours na puro LEI, lahat, mula sa MG1 hanggang sa bago nilang soap ni San cai na God of Mars! At ano ang masasabi ko?? Puncha ng gwapo niya!!! tapos,tapos, may mga clips kasi sila na pinakita from God of MARs (GOM), yung mga kaswitan nila ni san cai, tsaka yung mga kissing scenes nila na sobrang dami. Sa dami ng na panood ko e eto ang pinakspecial sa lahat.....(pagganahin nyo na ang imagination niyo)
Nung una naming nakita yung scene, e nag-kiss sila (naks, nakakarami na!!) tapos biglang naging torrid.....and then...was that groping?..Golly! it is groping....and now there on the floor...at..at...(hindi na sila wholesome...)
Kaya asahan niyo na kapag pinalabas yan sa channel 7 e wala yang scene na yan. ACtually ang sabi ng officemate ng mommy ng bestfriend ko, e maganda naman yung GOM, malayo na nga lang siya mula sa MG kasi hindi na pang-click yung theme ng story. AT ayon sa kanya, marami daw sigurong matatanggal na sc enes dun.
Lupit no? Meron pa akong freebies. Pero ang pinakamalupit na natuklasan ko nung gabi na yun, e mas malupit pala kapag mga matatnda ang mga fanatics, kasi dahil sa may pera sila, kaya nilang mag-organize ng malulupit na events, tulad non, tasaka mas alam nila by heart ang mga kanta ni LEi, e hindi ko nga makanta yung iba dun e....
Yan ang tsika ko sa inyo. for more details, kapg nag-kikita na lang tayo ;p

I'M MY OWN SHRINK!!!!
Paano ko to nalaman?! I was walking for 2 minutes kasi gusto ko na sanang umuwi kasi wala naman na kong gagawin dito sa ust, tapos bgla kong naisip na mag-detour at pumunta dito sa nitro gig para mag-internet, and then i've realized, i'm my own shrink!!! I ofetn ask myself what's wrong, then i tell myself these are the things that's bothering me, what should i do, blah, blah blah,.....tapos it just hit me. Parang may isa pang tao sa ulo ko na nag-eexist para buhay ako. Yikes! tama nga siguro si mama, baka nahawa na ko sa mga patents kong schizt. ......
Mahira talaga kapag wala kang masabihan ng problems. Ewan ko, madami naman akng friends, pede ko na manag silng istorbohin kahitmga five minutes lang pero hindi ko maintidihan kung bakit hindi ko magawa istorbohin sila. I'm sure they would always be more than happy to help, pero i guess i've always been more comfortble dealing things on my own, yung tipong wala lagi karamay. Sheessh, what's wrong with me.
######
Question lang. Bakit kapag depress ng isang tao, natural na reaction niya ay ang want niyang mag-self destruct? For example, like now, medyo down pa rin ako and honestly, gusto ko uminom, at gusto ko manigarilyo, kahit hithit buga lang ang gagawain ko. Shucks.... I can't keep on doing this everytime na ma-depress ako?! Bukod sa wala akong pera lagi e wala namang madudulot na mabuti yan dahil bibigyan lang ako ng lung disease ng yosi, at patutulugin lang naman ako ng mahimbing ng alcohol, yung tipong i'm wasted na wala na akong last thought bago ko ipikit ang mata ko.
Pero bakit gusto ko pa rin siyang gawin ngayon? Bakit? AS IN WHY IS THE BECAUSE?
Kung bibigyan mo ako ng beer ngayon sa harap ko, e sure akong hindi ako makaktanggi and i think the reason kung bakit pran gusto ko nang umuwi e dahil alam kong wala akong mayayang uminom ngayon (which i think is both a good thing and a bad thing).
HUHUHU.... I want to find a corner and shout my lungs out. As in yung AHHHHHHHH! lang na shout. Then i want to say all the bad wors out loud then stay on a corner and cry my eyes out until it literally comes off..........

Yihee!October na! bagong center nanaman bukas.....hay....tapos na ako sa mga baliw. mga kids naman. Kakanta nanaman ako ng:
Where is (kid's name) 2x
Here i'am 2x
How are you this morning
Very well i thank you
come and play 2x

pag tagalog:
Nasaan si (kid's name)2x
nandito 2x
Kamusta ka ngayon 2x
mabuti't masaya 2x

pag tapos na:
We are going 2x
Now goodbye 2x
See you on(day of next session)
now good bye 2x

meron pang mga:
tayo ng sumakay sa bola
mataas tumalbog ito
tayo ng sumakay sa bola
mataas tumalbog ito
boink,boink bilisan mo
boink, boink bilisan mo
boink,boink bilisan mo
boink, boink bilisan mo

tsaka;
the wheels* on the bus go round and round**
round and round, round and round
the wheels on the bus go round and round
all over town
*windows, **up and down
*babies, **wawawa
*momies, **shshsh
Hay...PCMC, her we come...

P.S. pedia song by migs (pasintabi sa mga chinese, joke lang po ito)
were is lao shr 2x
ni hao ma 2x
zhu ni sheng er kwai la 2x
hao, hao, hao

Yihee! Panay blog kasi hindi toxic. Dito ako sa computer center, inuubos ko lang yung 1 hour ko. Sayang, 30 Php din to. How's life? Okay lang. 2 days na lang and i'm 20. Gosh! Di na talaga ako bata. Adult na talaga ako. Di na ko pwedeng mag-paka immature at laging mag-procrastinate sa mga trabaho ko, uminom ng walang pakundangan na as if wala akong importanteng gagwain the next day, kailangan ay effecive na akong makapag-manage ng oras ko between all the stuff na kailangan kong gawin at ma-prioritize ang mga gagawin ko at maging organize everyday. Golly! Feeling ko tumanda ako ng 5 years. HuHUhu.....
Hay.... as i go into adulthood, eto malamang yung mga bagay na ma-miss ko tungkol sa pag-ka bata at pag-ka teenager:
1. Yung hindi ka makapasok sa film na gusto mong panoorin dahil R18, o kung PG13 naman siya, kaialngan kasama mo ang isang magulang.
2. Yung kapag may ginawa kang kalokohan, yung excuse na "Ganyan talaga ang mga bata." All of the sudden kasi, kailangan mo nang maging responsible sa mga actions mo.
3. Yung free rides sa tren o carnivals kapag below ka nung ruler nila.
4. Yung mga rides na hindi mo masakyan dahil below ka ng mga ruler nila.
5. Yung pag-kakaroon mo ng crush na kababawan lang. Pag-matanda ka na kasi parang hindi na bagay sayo.
6. Ang right na manood ng Batibot, Sesame street at kung ano pang kiddie shows.
7. Ang right na manood ng mga teen flicks tulad ng TGIS (yihee! kapanahunan ko yan!)
8. Ang mga quizzes sa school at long exams.
9. Yung kapag tinamad kang pumasok, pwede kang umabsent. Basta ba maka-kopya ka ng assigment ng classmate mo for the next day ay ayos na sa mga prof mo.
10. Ang pagiging asal bata ng isang tao just for the simple reason na bata. Immaturity daw kasi yun kapag matanda ka na e asal bata ka pa rin.

Happy birthday nina!!!

Malapit nang matapos ang week two ng psych. Hay... Bigla tuloy dumami ang gagawin ko dahil meron akong dalawang patients ngayon. Golly..actually dito lang ako sa computer center at inubos ko lang ang 15 minutes ko, sayang din kasi, 10 pesos din yun.
Okay lang ako ngayon, both physically, psychologically and emotionaly. Nasabi ko ba na back to normal na kami ni ~ahem~? Okay na kami sobra, parang walang nangyari. Sa akin, mas maganda yun kasi ako yung tipong ng tao na ayaw iiwasan ang isang kaibigan pag-katapos ng mga ganoong pangyayari, ako kasi, once friend kita, for life na yun. Tsaka yun siguro yung maganda pag-friendship ang naging foundation mo feelings mo for a person, kasi kahit anong mangyari, yun ang isang bagay na hindi mag-babago. Gusto kong i-check yung mga blos nina phaeds kaya lang nakalimutan ko na ang address. Ask ko na lang later 7 minutes pa. HMMM......

Panick attack! Panick Attack! Wala pa akong ma-propose na TOA for next week! Gaah! Need proposals. Punta kaya kao kina Anna later para makahiram ng crafts mags niya? Hmmmm..... Second week of CC. La na akong money. Hay.... Ei just got my re-issued I.D.

Funny! In-access kasi ni Phaeds yung blog page niya tapos naalala ko na matagal na kong hindi nag-blog. Funny kasi nakalimutan ko yung username ko. hahahaha.....
Internship is pretty okay. Inatake nga ako ng burn out this month, nag-kasakit ako at na-depress ng todo pero kay na. Phase over. Gusto ko nang uminom at tumitig sa kawalan Hehehe...
Ngayon ko lang na-realize kung gaano ko na-mimiss yung pagiging isang ordinaryong student. Yung tipong may quiz ka araw-araw, exam tuwing first shifting, prelims and finals, prax na nakakaloka ever, at mga moments sa classroom kasama ang aking mga class mates. Hayyy..... ngayon minsan wini-wish ko na lang ng mag-quiz sa ana, o kahit anong OT subject kesa pumasok sa center at mag-decury sa sabado.
But don't get me wrong. Alam kong ilang beses na kong na-depress, naiyak dahil muntik na akong lumagpak at hindi maging intern, at sa totoo lang, gusto ko naman talaga ang ginagawa ko kaya lang siguro, kahit saan namang aspect ng life diba? Dumadating ang panahon na gusto mo lang mag-pahinga at i-rest ang iyong utak sa kakaisip ng problema ng iba.
Hayy...kamiss to. Mukhang mapapadalas nanaman ito
Last, September na! 19 days na lang, matanda na ko talaga. Totoo nga yung sinabi ni papa, before it know it, 40 na ko.
I'M BACKKKKKKKK!!!!!!

Hayy....one month na kong intern....minsan naiisip ko kung ito ba talaga ang gusto ko, lagi puyat kasi hindi ka lang nag-aaral, nag gagawa ka pa ng mga paperworks mo; bulsa mo lagi butas kasi gastos mo lahat para sa patient mo. napagalitan nga ako ng tita ko kasi nag-pupuyat ako kagabi at pati daw si kuya nag-pupuyat. kaya lang, si kuya sadya naman talgang nag-pupuyat yun e. anyways, medyo hectic at minsan, parang ayaw ko nang pumasok, pero siyempre hindi pwede, first rot ko tapos dami ko make-up dahil sa absences, e ngayon lang nag-karoon ng affliation ang ust sa ncmh, kay dapat good girl ako, naks plastic....

anyways ulit, yun lang muna. wala na kong gaanong kwento kasi hindi na gaanong gumagana ang utak ko, 2 hours lang ang tulog ko kahapon, mamamaga mga eyes ko dahil sa pagod. Ilang linggo na lang, tapos na rot ko dito, pgh na susunod. GAAHHHHH! Toxic to the max na talaga.

it's been on my mind since yesterday. i've written some of it down somewhere, pero para wala pa ring effect. i hope posting it on blog will help. kahapon, naransan ko yung feeling na tinatawag na pain. as in really deep, knife-in-your-heart-feeling kind of pain. yung tipong di mo makakalimutan habang buhay. and after last night, nawala sa vocabulary ko yung meaning ng mga salitang hope, love, trust, happiness. all of a sudden i don't feel that i believe in them anymore. i woke up this morning feeling nothing, numb. parang lahat ng ginagawa ko e isang routine, lahat ng bagay sa buhay ko nawalan ng meaning.
seeing him yesterday, at kung gaano siya kasaya na kasama niya yung special someone niya, ouch. isang malaki, as in all caps na ouch. pero mas masakit yung realization na i will never be the reason why there's such sparkle in his eyes, i will never make him smile the way she does, i will never complete his day by just saying hi. i felt like i was chloe, with a little touch of raymond. ako yung forever niyang "best friend", ako yung little sister na sana meron siya. it was such a blow, lalo na ng sinabi yun ng friend ko sa akin kanina, but i know na ginawa niya lang yun because she cares for me, at naawa sila sa akin kahapon. i told her i gave up on hoping a long time ago, and i felt like a fool kasi kagabi ko lang yun sinabi sa sarili ko. it seems as if last night was a long time ago.
mas masakit siyang isipin pag mag-isa lang ako. madali kasing mag-pretend pag may ibang tao. sabi sa kin nung friend ko, wag daw akong magalit sa kanya. hindi ako galit, dahil ako lang naman ang may kasalanan kung bakit ako nakakaramdam ng ganito. ako yung gaga na umaasa. wala siyang kasalanan dito dahil si di naman niya alam.
after further thought, i've decided na burahin yung number niya sa phone ko. dahil impossible ko siyang mabura ng tuluyan sa buhay ko, dun ako kung saan possible. ganoon pa rin ako sa kanya. not because i really want to but because this is what he expects me to do. i'll say the things he wants to hear from me, pero wala na silang meaning. sinabi ko lang yun dahil kailangan. i'll be his friend, kasi alam ko at tanggap ko na hanggang dun lang ang kaya iyang ibigay.wala na siyang maririnig mula sa akin at hindi ko na siya tatawagin sa pet name niya. Iiwasan ko na rin siya siguro hanggat maari.
I need my winter sonata cds more than ever. i need joon and yujin to show me na possible ang love, na hindi ka dapat mawalan ng hope at trust, na it's possible to find happiness with the person whom you love and cherish. i need the things that will teach this things to me again para maging tao na ulit ako, hindi na isang robot.
Alam ilang magaling siyang mag-sinungaling, pero di ko akalain na kaya ko rin pala. Mas malala pa sa ginagawa niya.

wala me magawa. dahil sa boredom, pinaltan ko nanaman yung skin ng blog ko. cute siya. gusto ko yung cursor. mag-1 hour na kong nag-initernet at feeling ko e wala pa rin akong magawa. at ngayon alam ko na kung bakit....
I MISS MY WINTER SONATA CDS!!!! I WANT THEM BACK! I WANT TO SEE JOON AND YUJIN!!! MAM, BALIK NYO NA SA AKIN YUNG CD KO!!!

i'm just waiting for my dad's phone to finish charging. medyo sleepy na ko. kaya eto blog muna. edyo nag-crave ang aking system for beer. buti na lang may san- mig light dito sa bahay. one of the perks ng pag-kakaroon ng tindahan.
nanonood kami ng friends ko ng 50 first dates. ang ganda. kakilig at kainggit. sana may guy na mag-mamahal sa aking ng ganon....
hay...what to do....medyo boring...nood na lang ako ng vcd....

As usual, i got drunk last night. hindi kami gaanong nakapag-kwentuhan last night pero okay lang. Bawi next time. promise, try ko talagang makipag-sabayan sa kanila. kaya lang, vodka tonic at empy ba naman ang tirahin diba....
I'm pleased to announce na tumataas na ang level of tolerance ko, susunod niyan hindi na ko susuka (sorry sa term..). lasing lang ako.
Funny. Pag-kahatid ko kina dork sa tricycle, at pag-pasok ko sa bahay, ang pakiramdam ko e mag-isa nanaman ako. wala nanaman akong kasama. buti na lang andito pa si kuya. May nakakausap ako iba besides patty.

matagal na kong nag-hahanap ng lyrics nito. sa wakas nakita ko rin siya. at sobrang applicable siya sa buhay ko....

Back to You
back to you
it always comes around
back to you
I tried to forget you
I tried to stay away
But it's too late

over you
I'm never over
over you
something about you
It's just the way you move
the way you move me

I'm so good at forgetting
and I quit every game I've played
but forgive me love
I can't turn and walk away

back to you
it always comes around
back to you
I walk with your shadow
I'm sleeping in my bed
with your silhouette

should have smiled in that picture
if it's the last that I'll see of you
it's the least that you could not do

oh I will
leave the light on
I'll never give up on you
leave the light on
for me too

back to me
I know that it comes
back to me
doesn't it scare you
your will is not as strong
as it used to be

I'm cleared na. i've fulfilled the terms of my waiver. And officially, i can say that i'm already an intern. kaya lang hindi ako makapag-saya ng todo kasi nadali yung mga friends ko. malungkot ako for them, kasi parang kahit na sabihin mong nag-remids sila, sana hindi na lang sila binagsak kasi hindi naman sila bobo e, nag-aaral naman sila at kaya naman nilang i-apply yung natutunan nila. Kaya lang sa ngayon, ang grades mo sa subject nila ang sukatan ng worth mo.
sayang. sana mag-reconsider sila...

Hayyy...inggit naman ako
Dito ako quezon city,spent the whole day cleaning kasi wala akong time tomorrow, e dadating mga friends ko sa thursday. Mag-kakantahan kami at mag-papakalasing. Hehehe....
Dito ako tamabay sa house ng cousins ko kasi wala ako magawa sa bahay, at tapos na ang palabas na pinapanood ko (as usual, korean...at pag-tapos na siya, parang tapos na rin ang araw ko at nakakalimutan ko na ang mga gagawin ko pa for the day.) Pinabasa sa akin ni kuya yung gift ng girlfriend niya sa kanya.It's a mini book na kung saan kinuwento ni ate kung paano naging sila. I know it's very private, and i appreciate that my cousin trusts me enough to let me read it. And after reading it....hayy...ingit ako. It took her quite some time to admit her feelings for kuya pero after going through the ordeal of nearly losing him, she finally gave in. Sa wakas, nag-karoon rin siya ng lakas ng loob para maging totoo sa sarili niya at sa nararamdaman niya. Fate really has a way of making you realize kung gaano ka-important ang isang tao sayo. And the lesson of their story, don't wait for the time na muntik nang kunin ni lord yung taong mahal mo bago mo sabihin na mahal mo siya. If you think he's the one, then go for it. Be brave and have the courage to say what you feel, kahit may possibility na hindi niya ibalik yung feelings mo.

Wish i could say the same thing for myself......

To burpy:
naks. touch naman ako dun sa sinabi mo. and good friends naman kami e. at kahit na nasabi ko na masakit, kapag sinabi ko na i'm happy for him, i'm really happy for him. sniff...snifff.... di. okay lang ako. eklat ko lang yung sniff :)
_____________________________________________________________
nung narinig ko tong song na 'to sa wendy's kanina, tinamaan talaga ako. as in sapul!:

Out of reach by Gabriel
Knew the signs wasn't right
i was stupid for a while
swept away by you, and now i feel like a fool

*so cofused, my heart's bruised
was i ever loved by you

**out of reach so far
you never gave your heart
out reach couldn't see
we were never meant to be

catch myself, from despair
i could drown if i stay here
keeping busy everyday
i know i will be okay

repeat *
repeat **

so much hurt so much pain
takes a while to regain what is lost inside
and i hope that in time you'll be out of my mind
i'll be over you

repeat *
repeat**

The phases of drinking
Last night, my classmates and I went drinking. La lang. Just for the heck of it. And after 2 bottles ng Colt ice at 1 slice ng cheescake...i've had it. Got to go home na. The world was already spining and i swear i could literally feel the floor moving. And i wasn't feeling well...And the i did the most embarassing thing sa B.K. (tapos after a few hours, alam na ng lahat!kahit si dorky na nasa malayong lupain.) And the last night, i realized that i went through all the phases of drinking, naks! i'm really a certified drinker. Eto yung mga bagay na naranasan ko kagabi:

Phase 1: Starting phase - this is the part, for the veteran drinkers (like nosy and farty), when you have your first 3-4 bottles. for a neophyte like me, 1st bottle ko na yan. eto yung phase kung saan anh feeling mo pag pumasok na ang beer sa katawan mo ay "MMMM...Sarap!"Dito rin ang coversation ay tungkol sa mga masasaya yong memories, biruan, hiritan sa mga crush.
Phase 2: Tipsy phase - this is the part when some of the alcohol can already start to invade your blood-brain barrier. for the veterans, nasa 8 or 10 bote na nila yan. sa akin, 2 bottle ko na yan, at usually hanggang dito lang ako. Conversations here would usually evolve around your heartaches or anything na nakapag pag-paasar sayo. dito na yung mga "P@*#%$!* pare. kaasar talagang subject yan" o kaya yung mga tipong "Di worth it yang G**o na yan T!@#$%^ niya".
Phase 3: Drunk phase - this is the part where the alcohol has already penetrated your blood-brain barrier. for the veterans, 10 bottles above, ako, nung naghalo sila ng cheesecake ayun na. your already dizzy, you feel sleepy, at literally gusto mo nang humiga dun sa kinauupuan mo, paki ba ng ibang tao. Lasing ka na e. wala nang pinatutunguhann ag mga usapa dito kasi hindi mo na natatapos yung sentence mo. O kaya naman ay ibang language na sinsabi mo, o pag tinanong ka ng kahit ano, lalo na pag secret, nasasabi mo. Anong sinabi ng mga truth serum. Pweh! Wala silang sinabi sa beer. Hindi ka na makapag lakad ng maayos at may tendency kang sumuka kahit saan.
Phase 4: Hang-over phase - so tumumba ka na, nakatulog ka na. eto na yung part na kung saan ang sakit ng ulo mo pag-katapos ng isang napakahimbing na tulog.Naks, anong sinabi ng valium. Mag-beer ka na lang. masarap na, mas mura pa. di mo pa kailagan ng prescription ng doctor. Naranasan ko to pag-sakay ko sa bus. sarap talaga ng tulog ko, at di ko namalyan na nasa alabang na pala ako. kaya lang pag-dating ko ng bahay, medyo masakit ang ulo ko, at andun yung feeling na gusto mo pang ilabas lahat ng nasa stomach mo pero wala gusto lumabas. Naisip ko nga yung isang line sa bridget jones - "Went to a party last night. 'fraid i'm a bit hang over. wish I could be lounging my head in the toilet like all normal people..."
Phase 5: It's over phase - this is the part when everything is well and right in your system, wala ka nang hagover, at kaya mo nang mag-type ng thesis proposal. ready ka nanaman sumabak sa isa pang driking session.

My dad almost caught me last night, this was actually the second time na i got home drunk. I was mumbling "Gosh I'm so lasing" tapos bigla may " Ate?" Ako naman: "Pa! (shit!)" buti na lang nalipat ang coversation sa school related topic at hindi niya naman napuna na di maganda pakiramdam ko. hehe...:p

When will the hurting stop?when?when?when?
Antok na ko, kaya lang naiisip kong mag-blog bago ako umuwi at mag-laba, kaya eto... Am so tired. Promise. Kahit feeling ko e natulog lang ako at wala naman akong gaanong naitulong sa thesis group ko, pagod pa rin ako, as in drained. We only had one class today, resmeth pa. Oral presentation ng thesis proposal namin at kahit nabulol bulol ako e, okay naman siya, wala namang siyang gaanong negative feedback. Meron lang siyang mga suggestions kung paano pa namin mas mapapaganda yung thesis namin. Yun yung physically draining. Yung mentally and emotionally draining, hindi pa related sa school. Ewan ko ba, but i have this feeling that i'm spending my entire week trying to avoid a certain individual na feeling ko hindi ko naman dapat ginagawa. Last week ko pa siya hindi pinapansin, pero siya hindi naman niya malamang nararamdaman yun, sabagay, ano ba naman kasi ang significance ko sa buhay niya, wala. zip. zero. nada. i think i can be missing for a week and he wouldn't even notice.
Actually, hindi nanaman bago sa akin to. Aminado ako, minsan lang ako magka-gusto sa isang tao, pero lasting yun at seryoso. At lagi ko na lang naiisip kung gaano kasaklap ang love life ko, if i ever had any. I don't think I can remember anyone na nag-karaoon ako ng M.U. Imagine, ganoon na nga kababaw, hindi ko pa aalm kung ano pakiramdam. shucks......
Ewan ko, lagi ko na ngang sinasabi sa sarili ko na wala na. Hindi ko na siya i-text, hindi ko na siya lalapitan unless important, kaya lang, once lumapit na siya, kahit mag-tatanong lang, tapos ngingiti, wala na. All my defences go down...I would often feel that in this pathetic teenager who has this huge crsuh on a guy she can never have. I know na kaya ko siyang gawan ng paraan para mas humigit pa sa friends ang relationship namin but i chose not to. Masyado akong duwag. Duwag ako na baka hindi siya mag-last, duwag ako na baka talagang mawala siya sa akin even as a friend, pero higit sa lahat, duwag akong masaktan. And the worst part is i sometimes spend my sleepless nights trying to think about all the possibilities na pwedeng mangyari and then hate myself for letting me go through such torture.
So what do i do? I play the part of the "supportive friend" na humihirit sa kanya pag-nandyan yung crush niya, offer him moral support pag-kailangan niya, at maging masaya pag nag-kukuwento siya tungkol dun sa girl na gustong gusto niya, kahit deep inside medyo masakit.
Hay...this may sound like a cliche but, when will the hurting stop?

KAINIISSSS!AND TO THINK IT ALL STARTED WITH A F***NG CAN OPENER!!
To pekky:
okay...calm down...SHIT KA PEKKY!!!....KUNG ANO-ANO PINNAGLALAGAY MO!Sorry, di ko sinasadya na mabasa ang blog mo, wala lang kasi ako magawa and i thought i'd check yours out, baka may interesting kang entry. nung nabasa ko siya i was like..."F**k! Pekky ano ka ba? " Di naman niya alam yung blog mo diba? sheesh... don't worry, hindi ako galit. and besides, you know the real score naman na diba? it doesn't really matter. i'm still wondering kung bakit yun ang code nyo for me. Anyways, andun na yun. nag-panic lang ako. don't mind me. :p
-------------------------------------------------------------------------------
hay! sabi ko tama na yung blog ko kanina, kaya lang, nung nakita ko talaga yung blog ni pekky...... Kory...hmm, bakit kaya....hmmm....
well, bakit ba kasi yung 'nak ng tokwang can opener na yan!! ano bang mero dun sa can opener? wala? isa lang siyang thingi na pag-bukas ng lata?! gah....
for those who know y blog, don't get disappointed kung wala kayong mabasang certain things dito. if ever na may gusto akong sabihin, sasabihin ko na lang sa inyo. baka kasi may makabasa nito na hindi kasama sa saturday group(bininyagan ko na yug group natin na nag-happy happy the last time. and besides, alam nyo na kung sino lang yung dapat makaalam nito. this is also a precautionary measure. :p)

and now we wait.....
finals are over just one more week of shool requirements and then we are interns! Sana talaga wala ako remedials. pakiramdam ko naman e naabot ko yung target grade ko. ive done my part. the rest now is up to the Gods..si God almighty at ang mga professors ko....and so we wait...this is the part that i hate every year, itong last part na kung saan nag-hihintay ka kung ano ba talga ang hatol nila.
okay, enough na ang sad news, i'm happy person remember? lipat naan tayo sa balitang panng-lasing; last night i went out drinking with my friends.yung dapat kong isang bote ng beer e naging 2. colt pa naman yun kaya iba ang tama. at promise after non ramdam kong umiikot ang mundo ko. which explains kung bakit ako napaamin ng mga classmates ko. grr... nakakaasar. tama nanaman ang pinsan ko, hindi nga ako marunong mag-tago. lahat sila sabi, nag-simula daw silang mag-suspetsa after the can opener. saka ko na ikukuwento. gagawa ako ng isang blog entry about the can opener.
nag-palit ako ng skin. wala lang. naaliw lang ako sa kanya. ;p

The bangag blog
I am so amazed on how things will eventually work out the way you want them to. Pedia practicum is over and kahit hindi naman ganon kataas ang grade ko kasi ang dami kong kulang (actually hindi na rin ako umaasa. basta pumasa, okay na.), i think okay naman yung overall performance ko kanina.
Grabe, medyo banas nga lang kasi nag-cram kami ng mga classmates the whole night tapos pag-dating dun, parang wala rin gaanong kwenta yung inaaral namin. Meron lang akong 2.5 hours of sleep at ngayon pakiramdam ko sana ay itinulog ko na lang yun. Pero atleast medyo ready na ko for orals so hindi rin naman siya total waste of time and neurons.
Gusto ko makatulog ng malumanay ngayon kahit 3 hours lang kaya bumili ako ng aking sleep medication, BEER. There's no medicine like beer.
Pero kanina, habang nag-observe ako, narealize ko na kahit gaano ko man gusto nang isumpa ang subject ko na OT8 at ang mga prof ko, e pedia pa rin ang field na gusto kong mag-practice. Feeling ko, mas may sense of fullfent ako dito kesa sa ibang field ng OT. So this means that i'm gonna try my best to really excell or atleast be really competent sa field na to.
So sabak nanaman sa aralan mamaya. OT7 naman ngayon. Hayyy...kailan kaya ito matatapos, or should i say, kailan kaya talaga mag-sisimula ang tunay na pag-hihirap namin. Dapat siguro gumawa na talga kami ng karatula para maisuot namin twing araw ng interview for applicants sa ot tapos ang nakalagay dun e "OT STUDENT, WAG TULARAN!", taos mukha kaming baliw, complete with the dark eyebags, and dishevelled appearance.

one last blog for the weekend
i've checked out my friends' blog page, and pansin ko, lahat sila related sa school. medyo guilty nga ako kasi i know their blogs and they don't know mine....
while i was reading them, naaliw ako with the thought na hindi lang pala ako ang nakakaramdam non. marami pala kami. akala ko ako lang ang nag-papanic at nag-dadasal ng "please God, help me pass" hindi naman ako bobo per se. medyo tamad lang ako minsan, but that's not an excuse. i should have been working my butt off since first year. ngayon lagi kong sinsabi sa sarili ko na "STUDY, STUDY, STUDY. HINDI KO PWEDE BUMAGSAK. MAHIYA KA SA PARENTS MO. PAANO NA MGA KAPATID MO? SAYO SILA UMAASA" and alam ko hindi gaanong obvious, pero pag sa bahay, i'm really pushing myself to study. as in.sobrang push, na exhausted na utak ko dahil emotionally drained na siya. my cousin says that pushing is good, too much is bad. hindi na daw siya push, sobrang pressure na ang binibigay ko sarili ko because i don't want to disappoint my folks. and i've realized now na if i've been hard on myself ever since kagaya ngayon, matagal na kong nasa UST-CC, kasi it really is frustrating and depressing. ewan ko ba? nag-aaral naman ako? bakit? bakit?
hay...kanina nga nakakanta ko yung song na "when lala...and my life just seem to fade..." old song na yun at hindi pa nga ako sure kung tama yung lyrics pero anyways.....
isa ko pang nakakanta: " the end is near...and so i've raised the final curtain..."
internship is just a few weeks away.i can really smell it, but you know the feeling na kung saan pinaamoy lang sayo tapos di naman pala ipapakain sayo? yung pinatakam ka lang? yun. yun ang pakiramdam ko ngayon. sana lang ibigay nila sa akin diba?

p.s. naglalagay sila ng mga lyrics ng kanta sa blog nila. kung gawin ko din kaya yun tapos ilagay ko yung lyrics ng opening song ng winter sonata, in korean.....HMMMM.....

The Truth and other stories
pansin ko na i've been irritable for the past week, imagine, pati yung pag-kaweirdo ng isa kong classmate na dati e hindi ko pinapansin e napuna ko, at nung mga oras na yun e gusto ko talagang sabihin na "oo na!magaling ka na!shut up na pwede?!" as in. kung masama ang ugali ko, malamang naisigaw ko yun. kaya anong ginawa ko para mai-release ang lahat ng pent up energy? inilipat ko yug study table ko sa taas dun sa kwarto ko sa baba, medyo matrabaho kasi kailagan pang kalasin(bakit ko bubuhatin yun? di ako ganon katanga:p)
kahapon, napanood ko yung ending ng the truth, korean show siya (as usual), kasama si jiwoo. di ko masasabi kung happy ba talaga yung ending nun e. kasi, obviously, nakatuluyan ni jiwoo yung guy na boyfriend niya dun (di siya gwapo. papa joon pa rin forever). yung dad ng kontrabida dun, nakulong. tapos yung kontrabidas, si chinnie at jay, narealize nila ang love nila for each other, and what a way to show it by dying together. ganito pa yung scene: they were kissing and si chinnie, nilagay niya yung kamay niya sa kambio, tapos hinawakan ni jay yung kamay ni chinnie. tapos nag-karoon na sila ng understanding, so tinapakan na ni jay ng todo yung gas at dumerecho ang car sa ilog at dun sila namatay. ibang klase diba?
so obviously, kailagan kong ikwento kasi....hulaan mo...sirit? sige na nga. mag-aaral ako at wala pa ako sa mood. nakatulog ako at kagigisig ko lang at sabi ko sa sarili ko, blog lang 15 mins. 30 mins na ko kaya got to go:p
p.s. alam na ni professor kim na anak niya si joon. si joon alam niya na na may kondisyon siya sa mata at maari siyang mabulag pag di siya nagpa-opera. si janice, binigay niya na yug model ng bahay kay joon at nag-paalam na siya. hay... the end is near.

NOTHING MUCH:P
Wala namang gaanong importante sa post na ito ngayon. kating kati lang talaga akong mag-blog kasi wala pa kong class at wala din akong makausap. malapit nang matapos yung paborito kong soap, nakaklungkot lang kasi matatapos na siya, at wala nanaman akong ibang gagawin sa mgagabi ko kundi mag-aral hanggang mamuti ang mga mata ko. don't get me wrong, gusto ko naman tong ginagawa ko kahit papaano, kaya lang minsan, nakakasawa lang talaga. mag-hahanap lang naman ako ng panibangong distraction para may konti namang spice ang buhay kong walang happening.
Andito ako ngayon sa library, para makalibre sa internet, la na ko pera pang internet cafes. marami pa akong babayaran na kung ano-anu. bumili pa ako ngayon ng necklace out of impulsivity. cute naman siya e, kaya lang medyo mahal. sa bagay, wala nanamang mura sa mundo to ngayon e.

Nagkakaproblem na ba tong site na to? Nasaan na si cactus? bakit plain white yung template ko. HMPF.....

HOW TO DEVELOP SUCCESS TYPE PERSONALITY?!
Here are the steps on how to develop a SUCCESS type personality(applicable kaya sa akin to?):
Sense of direction: Set yourself a goal worth working for. PATAY NA! hindi ko naman sinasabi na walang direction ang buhay ko, problema kasi sa akin, madali akong malihis ng landas(hindi ako addict mind you!). madali ba akong ma-divert at minsan hindi ko napri-prioritize ang mga dapat kong gawin (tulad ngayon, inuuna ko pa ang blog kesa sa paghahanap ng journal entries para sa resmeth. pero promise, gagawin ko naman siya after).
Understanding: Sabi dito, 'Adpot a motto: "It doesn't matter who's right, but what's right". Admit your mistakes and errors but don't cry over them'....HMMMM......
Courage: Be willing to make a few mistakes, to suffer a little pain to get what you want I can do that! Pero medyo rusty pa so i still have to work on it.
Charity: Successful personalities have some interest and regard for people. I have some interest and regard for people, and modesty aside, sigurado ako na hindi ako marunong manggamit ng tao.(parang eto lang ata yung meron ako a.)
Esteem: Stop carrying around a mental picture of yourself as a defeated, worthless person. Stop dramatizing yourself as an object of pity and injustice......another HMMMM..... pero in fairness sa akin, hindi naman poor ang esteem ko, wala lang talaga akong tiwala sa ibang aspects ng pag-katao ko. Alam ko naman kung saan ako magaling at hindi, kaya lang sabi sa akin ng iba, i have this tendency to underestimate myself.
Self-confidence: Confidence is built upon the experience of success....Even a small success can be used as a stepping stone for a greater one.. Meron ako nito kahit papaano, kaya lang, kagaya nga ng sinabi ko sa esteem, i would still have to work on it.
Self-acceptance: Accept yourself as you are and start from there....Differenciate between your "self" and "your behavior". . I agree. Tinigin ko naman, tanggap ko na kung ano ako. Aminado nga ako na babaeng bakla ako diba? And i think i am aware of my shortcomings.
What do you think...? Tingin ko kaya naman e, kaya lang i'm the type of person na hindi comfortable sa sudden change. Gusto ko kasi gradual at sa akin nag-mula ang initiative. Ayoko ko na ipinipilit sa akin ang mga bagay na gusto niyong pabago, lalo na kung sa tingin ko e wala namang masama dun sa old habit o charcteristic ko. Motto ko ata ang "You can't please everybody, but atleast you tried" (HUH? parang malabo a?)

bakit kaya?
bakit kaya, may mga tao, na kahit gaano mo na katagal na kilala, hanggang friends lang talaga kayo at di mo gawa na mai-inlove sa kanya kahit anong pilit mo. at may mga tao na kahit nakilala mo lang sila for a short time, whapack! tinamaan ka ng lubos lubosan.
wala akong kahit sinong tinutukoy. gusto ko lang talagang itanong.

Ano ba yun? Ang gulo. Bigla na-publish yung mga una kong blogs. naulit tuloy. pero okay lang. ibang usupan naman. hmmm....i was supposed to be doing school work this weekend, but since i'm really good at procrastinating, wala pa akong naacomplish. naayos ko na rin ata yung time options nito. i hope tama na siya.
i attended mass kanina, and ang gospel was about how you should forgive others who have hurt you and instead of filling your heart with hate, ipagdasal mo na lang sila kay lord. and i was thinking kung nagawa ko ba talaga yun? i mean pag-nasabi ko ba talaga na wala na sa akin yun, e talagang wala na, lalo na pag-mabigat yung nagawa ng ibang tao sa akin? kung yung petty things lang, oo, pag sinabi kong wala na yun, wala na talaga yun. e yung mga mabibigat kaya? looking back, hindi ako sure. i mean, napatawad ko na ba talaga yung mga tao who made my first 2 years of highschool hard, o hanggang ngayon sila pa rin ang sinisisi ko, kasi dahil sa kanila alam kong super baba pa rin ng self-esteem (o self confidence?hmm i forgot kung alin dun) ko. nag-move on na nga ba talaga ako?
but don't get me wrong. i never wished them ill. but i never would want to see them again. i know na after highschool graduation e i wished them a happy life. pero yun nga lang, ayaw ko na silang makita pa. minsan nga ayaw ko nang buksan yung year book ko ,kasi pag nakita ko picture nila, maalala ko nanaman lahat, e gusto ko na ngang kalimutan e. pwede kaya yun? siguro kung mag-papahypnosis ako, kagaya nung ginawa kay joon para malagay yung bagong memory niya. pa tatanggal ko lahat ng masamang alaala, lahat ng iiwan ko puro masaya.
those experiences changed me, both in a good and bad way. sana, i can find a way to let go.

sucess!!! ha! hindi pala ako failure. see? you can really teach old dogs new computer concepts. dito ata lalabas ang pagka-computer illiterate ko. grabe. ka-addict pala to. lagot na. ubos na pera ko nito kaka-iternet. shucks...gusto ko pa naman sanang mag-ipon...

iam frustrated. ulit. testing 1,2,3....sana pag nagview ako, lalabas to. this is suppose to be my first real entry, kaya lang may mali ata ako kanina. hmmm....
about my add, wala lang yun. chuvali lang (my friend would flinch if she would read this. she hates the word.) feeling koreana lang ako kasi i'm sooo into this korean show. some people would also say that i would pass for a korean (actually, dalawang tao lang sila, pareho ko pa silang tita)
sice wala pa ulit ako maisip ilagay, eto muna:
narealize ko at the start of the year na twenty na pala ako sa birthday ko. ang tanda ko na!so naisip ko na gumawa ng list of 20 things that people should know about me:
1.i'm a happy person.(happy..it's so nice to be happy..everybody should be happy)
2.i believe i things like faith, destiny, hope and love
3.there is no such thing as mr. right, pwera na lang kung yun talaga last name niya diba?atsaka kug may mr. right, eh di mr left, diba?
4.for me first REAL love is forever, yan yung tipong bigla na lang dumadating
5. dahil mas madalas wala akong kasama sa bahay, kinakausap ko sarili ko para maaliw.
6. t.v. addict ako, kaya naman lubos lubos ag pasasalamat ko sa taong nag-imbento ito.
7. may tendency akong maging sobrang impulsive or practical, depende sa sitwasyon
8. hindi ako marunong mag-ipon, isa sa mga namana ko sa tatay ko ay ang pagiging galit niya sa pera.
9. hindi ako marunong magalit, hanggang sigaw lang ako.
10.may pag-ka paranoid ako minsan
11 ako ay living example ng babaeng bakla (and i'm proud of it!)
12. hindi ako mahilig sa boybands. f4 lang ata ang favorite ko so far
13. ayoko sa taong plastic,manloloko and the likes
14. may pag-ka calamity jane ako
15. i think i'm in love with the idea of being in love, kaya ko lang gustong mag-kaboyfriend
16. malakas akong kumain
17. mas mag-kakacrush ako sa tao na tulad ni peter parker kesa sa mga tulad ni david beckham
18. pangarap kong makapag-sulat ng isang libro
19. naniniwala ako na kapag namatay tayo, nagiging tayong stars, at may mga aliens sa outer space
20. wala talagang impossible kay lord, buhay pa ko diba?

p.s mali yung time nito, it's actually 10:04 pm but i stil can't figure out why ibang oras ang lumalabas kahit pinapaltan ko yunng time dun sa post options. hmph..here goes nothing. please,please,please...magpublish ka na please....

still can't figure it out. this sucks...