This is going to be my 100th post. Yahoo! 100 posts of all the kawindangan, kabangagan, GGB episodes (FYI: GGB - gulogulo buhay), everything. Kung paano siya umabot ng 100 post is an obvious manifestation ng pagkakaroon ko ng verbal diarrhea at kailangan ko lang ng outlet na medyo accepatable sa society. Kaya ayan, kung ano ano ang pinaglalagay ko dumami tuloy ng husto. So, what is this going to be all about? I have no f****ng idea.....

**In 2 minutes, Christmas is finally over. Tapos na ulit ang isang araw sa mundo kung saan naghahari ang kabutihan at bukas muli nanamang maghahari ang kasamaan. Example, balik nanaman ang mga pasahero sa Cubao station sa pag aaway dahil pag sisiksikan, na mag contribute sa pagkakaroon ng stress sa buhay ng iba pang pasahero, at hindi mo alam kung ano ang kasamaang maidudulot nito sa sangkatauhan. Buti na lang walang pasok bukas. Iba talaga kapag ang presidente ng bansa mo e workaholic pero mahilig sa bakasyon. Kaya nga naman kung gusto niyang magbakasyon dahil pasko, bakit nga naman hindi pa niya idamay ang buong Pilipinas. To think meron pang mga taong ayaw na binabaligtad niya ang mga holiday, pero sabihin nga nila, secretly, hindi ba sila natutuwa?

**SMC - Samahan ng Malalamig ang Christmas. Sabi nila, ito raw ang mga federasyon naming mga single na ang ka-relasyon e ang remote ng tv, o alcohol, o kung ano mang bagay na walang buhay at hindi humihinga. Pero hindi ba talaga naman malamig ang Christmas, kasi diba winter sa ibang bansa at ang cold wind na mula sa China, Japan at Russia ay bumaba dito sa atin kaya lumalamig (Nyok-nyok-nyok yok...corny).? Kaya in essence, lahat tayo ay miyembro ng samahang ito diba?
No people. Hindi malamig ang pasko ko. Well actually, matagal nang malamig ang pasko ko hindi ko na nararamadaman. na malamig. Ang lamig na nararamdaman ko e yung lamig sa umaga na dahilan kung bakit ako na-late pumasok sa clinic. Masarap kasi matulog e.
In fairness, this years not bad for my love life. Two boys in a span of a month. Wow. kakahaba ng hair. Im still waiting for my shampoo endorsements. But i don't want to go into details as to why it is still non existent. Sawa na akong pag usapan ang lahat ng insecurities ko sa katawan ko. But in case you are wondering, I' m a one hit wonder. I think nasabi ko na rin ang tungkol dito sa mga previous posts ko, hanapin niyo na lang. Sabagay, may New Year pa, tsaka Valentines, Labor day. Maraming holidays sa loob ng 1 taon na wala akong kasama kundi remote, o libro, o alcohol. Dapat siguro palitan na lang yung pangalan nug samahan, gawin na lang siya SMH - samahan ng malalamig ang holidays.

Okay people, showtime's over. Manonood na ako ng House. hehehehe

Christmas sickness....

No folks, i don't hate chirstmas. It's just that every year for the past 3 years meron akong holiday syndrome kung saan ako ay nakakaramdam ng following symptoms: flu, depression (not the clinical kind but the depress-kind-of-sad-kind), and bitchiness episodes. And i'm happy to announce that it is not happening this year. So far meron pa lang akong konting sipon, na natural na kasi tuwing may change of season or change sa weather o kahit alikabok, sinisipon ako. Hindi ako depress dahil hindi ko na masyado nararamdaman na wala nanamang direksyon ang buhay ko. Bitchy lang ako, pero kelan ba hindi (at so far, ang mga tao nanaman dito sa bahay ang nakaktikim ng bitchy mode ko). Saya saya. i have a feeling that this christmas will really be merry ;p

**Okay, i gues i just need other's people's opinion on this one kasi so far, lahat ng taong nakakalam ng kwentong ito, ang opinion e ako ang mali. Paano kung may isang tao, i.e. patient, na nag sabi sayo that he likes you (gosh, swear this month, pwede na ko mag model ng shampoo ad sa haba ng hair ko ;p). Wala naman kaso dun diba? Other than the fact the patient siya. Hindi mo naman talaga siya patient kasi una, fracture sa paa ang problema niya, at unless hindi niya magamit ang paa niya para gawin ang ADLs at work activities niya, e hindi siya i-refer sayo dahil wala siyang OT problems. Kaya lang patient pa rin siya diba? don't get me wrong people, hindi isyu dito na meron siyang impairment na ang so far malaking impact e yung hindi kayo gaanong makapag ikot sa mall kasi may gait problem siya. Ang isyu e patient siya, cliente siya. Period. masama na ba ako dahil iniisip ko lang ang career ko? dahil ayokong may hindi magandang version ng balita na makaabot sa mga boss ko na ma-question ang professional behavior ko? Over a petty thing such as my personal life. Ang sa akin lang, maliit ang clinic, maraming makakapuna, at kung may matandang instik na masyadong conservative ang hindi matuwa sa nakikita niya, pwede siyang mag sumbong sa amo mo, in chinese pa kaya kahit andun ka lang e pwede ka nilang pag usapan dahil hindi ka naman nakakaintindi ng chinese. So masama bang umiwas sa complication?
Sabi nila, wala naman daw kaso kasi ethical pa rin kasi hindi ko naman siya direct na patient. Pero sorry, nasasagwaan ako e. Para kasi sa akin, ang patient ay patient. Period. So ang next na tanong, paano kung ma discharge na? ANg sagot ko, e di kung ineteresado pa siya e di why not coconut. Mas maganda naman pakinggan yung "dati naming patient" just in case may makapuna at mag tanong, i.e. boss mo.
Tingin kasi nila, mali ako kasi pinapalampas ko yung biyahe. Sorry, hindi ako takot mag hintay e. Optimistic ako lagi na eventually may dadating din. Parang nung college ako, minsan aabot ng 1 hour bago ako makaakay pauwi, pero ayos lang. Hintay pa rin. kasi alam kong may dadating. At kung after 1 hour e wala pa ring dumadating, pwede akong umisip ng ibang alternatives para at least hindi ako nabuburo mag hintay sa may España. Kasi kung hindi ako dun makasakay, somewhere along the road pauwi, may makikita rin ako sasakyan.
Minsan naiisip ko, siguro nga dapat nag yes na lang ako na manligaw yung tao. Kaya lang hindi din. Aanhin ko ang boyfriend kung wala namang akong makain? At hindi ako makahanap ng kapalit na trabaho kasi walang gusto kumuha sa akin. Sabihin mo nga, makakain ko ba yung love? babayaran ba non ang bills ko? Na guilty din kasi ako minsan, kasi alam ko na medyo ilang na pumunta sa clinic yung tao, pero sinabi ko naman sa kanya na pwede kaming maging friends e. yun lang muna. mag focus na lang muna siya dun sa paa niya saka na niya isipin ang love life niya.(tong part na to hindi ko yun sinabi sa kanya ng ganyan ha, sinabi ko lang na kailangan niya talga yung therapy). Bukod pa dun, minsan nag drama yung tao at tingin ng lahat e kasalanan ko kasi hindi ako pumayag. Feeling ko kasi ang sama ko dahil nag cause ako ng sadness sa iba, pero ganon talaga e. He'll get over it. And he'll get over me.

Otei. im just doing this to access my blog site kasi wala daw web page na ganon sabi ng yahoo search. shiyet.

he's back.....

While i was riding the MRT this morning. A very familiar song was aired on the MRT radio (yes people, may radio na sila), yung tipong pag narinig mo e alam mo nang christmas na. panalo nga yung kantayang yon e. Pang single. Naka-saksak ang MP3 sa tenga ko pero na-override ng "my idea of a perfect christmas, is to spend it with you....." yung "shake, shake your money maker" ni ludacris. Winner talaga. It's Christmas. Jose mari chan is coming to town......

**AM currently super, duper, mega, over, to the highest lovel hooked - sa grey's anatomy. Kahit medyo sakit sa ulo panoorin yung pirated DVD na binili ko kasi ang weird ng pag-kakaayos, gusto ko siya talga. At napatunayan ko na i still go for meek, geeky doctors. Honestly, gusto ko na umuwi, para manood. pero dadaan muna ako simbahan mamaya. Immaculate concepcion ngayon e, gusto ko magsimba ;p

AM bored.... at bago ako masimulang matoxic, blog muna. tutal libre ang internet.

Pumapatak nanaman ang ulan.........

Ayos. may bagyo, tapos ayaw gumana ng mga dvd na binili ko. kasi tinotopak yung player. parang yung amo. Oh well, meron pa akong hanggang mamayang gabi, hanggang bukas ng gabi para kulitin yung player ko na gumana ng maayos. Saan ka ba naman nakakita ng DVD player na ayaw mag-play ng disc na DVD? Sa kin lang yon man!
Malapit na akong maubusan ng gagawin. Meron pa akong librong pwedeng tapusin pero hindi ko ginagawa kasi after non, kung hindi ko lasing e tititig lang ako ulit sa kawalan. Hindi pa nga ako gumawa ng gawaing bahay kasi ng baka ma-bored ako bukas. Naka leave pa naman ako at pangit naman kung wala akong gagawin buong maghapon. Sabagay, pag naglinis ako e 1 hour and half lang ang magagamit dun sa buong 24 hours. So yung natitirang 22 and half, kawalan nanaman ang kaharap ko. Pwera na lang kung sisikat ang araw bukas at makaladkad ko ang sarili ko papuntang powerbooks. Sa megamall. o kaya sa fullybooked. Sa Cubao.
Bad trip, dahil hindi ako sumama sa inuman kahapon, iinom tuloy ako ng mag isa (kasi nag text kahapon 6 na ng gabi, ibig sabhin, 7 na ko aalis non). Ulit. Kakanta nanaman ako ng mag isa sa kwarto mamaya. Well, pwede ko naman yung dalhin sa sala, para makabulahaw ako ng kapitbahay ko, which is yung tita ko. Pangit naman, baka isumbong pa ko non.
Dito ko ngayon internet cafe. Mauubusan na ako ng sasabihin, pero ayon sa timer na nasa itaas ng screen, meron pa akong 37 minutes. Ano naman ang sasabihin ko sa buong 37 minutes? Ubos na ata ang lahat ng bagay na pwede ko i-reklamo sa mundong to, hindi pa siguro ubos ang 37 minutes ko. Pero sabagay, ano pa ba ang pwede kong i-reklamo? Wala na, kasi sawa na din akong mag reklamo tungkol sa mga bagay na wala na akong magagawa pa, at talagang kailangan ko na lang silang ipaubaya kay Lord.
MAy 33 minutes pa. Tatapusin ko na to, bago pa mawalan ng sense ang sinsabi ko
;p