I'm thinking of making a public blog. About my trips, food trips, books and CD reviews. hmm.....

I was reading my previous posts, as in yung mga years ago previous posts. And it was funny kasi may part dun about the guys I dated, and the amazing part was, I DON'T REMEMBER WHO THEY WERE! As in. Or what, or how, or why. I really don't remember. I guess, time would really do it's job, and sooner, yung mga taong walang silbi sa buhay mo, ay makakalimutan mo na lang ng ganon.

Yun na yun. Enough said. :)

I was supposed to clean the bathroom, but I got glued sa sofa, so therefore wala ako na-accomplish. Ni hindi pa nga ako nagbibihis ng pambahay.
Kagaya nga nga sabi ko sa status ko, umaatake nanaman ang pagka fickle minded ko. Tingin ko ngayon ko lang naiintindihan yung notion na minsan, gusto mo may pumigil sayo. Gusto mo may magbago ng pananaw mo. Yung magsabi na ang buhay na lagi mo iniisip ay pwede magbago. Pero as usual, dahil ang mga ganoong pangyayari ay laging nauuwi sa isang major disappointment (meaning they are not proving me wrong), wala na talaga ako ibang magawa kung hindi akapin ang tadhanang ito.
Sabi nga ni Helga, minsan dapat di ko daw i-resist ang path na nagawa na para sa akin, pero siguro kasi, gusto ko lang ng isang major na positive change sa buhay ko. Yung tipong walang kinalaman sa career. Pero tulad nga nga sabi ko din, I can't have it all.
So what I am trying to do now, is taking over my fickle-mindedness, really pursuing this abroad thing, focus on my career for my family and my dream, then think about the other personal stuff later. Magaling ako sa ganyan e, mag compartmentalize ng buhay ko. Kaya ko to.