Yihee! Panay blog kasi hindi toxic. Dito ako sa computer center, inuubos ko lang yung 1 hour ko. Sayang, 30 Php din to. How's life? Okay lang. 2 days na lang and i'm 20. Gosh! Di na talaga ako bata. Adult na talaga ako. Di na ko pwedeng mag-paka immature at laging mag-procrastinate sa mga trabaho ko, uminom ng walang pakundangan na as if wala akong importanteng gagwain the next day, kailangan ay effecive na akong makapag-manage ng oras ko between all the stuff na kailangan kong gawin at ma-prioritize ang mga gagawin ko at maging organize everyday. Golly! Feeling ko tumanda ako ng 5 years. HuHUhu.....
Hay.... as i go into adulthood, eto malamang yung mga bagay na ma-miss ko tungkol sa pag-ka bata at pag-ka teenager:
1. Yung hindi ka makapasok sa film na gusto mong panoorin dahil R18, o kung PG13 naman siya, kaialngan kasama mo ang isang magulang.
2. Yung kapag may ginawa kang kalokohan, yung excuse na "Ganyan talaga ang mga bata." All of the sudden kasi, kailangan mo nang maging responsible sa mga actions mo.
3. Yung free rides sa tren o carnivals kapag below ka nung ruler nila.
4. Yung mga rides na hindi mo masakyan dahil below ka ng mga ruler nila.
5. Yung pag-kakaroon mo ng crush na kababawan lang. Pag-matanda ka na kasi parang hindi na bagay sayo.
6. Ang right na manood ng Batibot, Sesame street at kung ano pang kiddie shows.
7. Ang right na manood ng mga teen flicks tulad ng TGIS (yihee! kapanahunan ko yan!)
8. Ang mga quizzes sa school at long exams.
9. Yung kapag tinamad kang pumasok, pwede kang umabsent. Basta ba maka-kopya ka ng assigment ng classmate mo for the next day ay ayos na sa mga prof mo.
10. Ang pagiging asal bata ng isang tao just for the simple reason na bata. Immaturity daw kasi yun kapag matanda ka na e asal bata ka pa rin.

Happy birthday nina!!!

Malapit nang matapos ang week two ng psych. Hay... Bigla tuloy dumami ang gagawin ko dahil meron akong dalawang patients ngayon. Golly..actually dito lang ako sa computer center at inubos ko lang ang 15 minutes ko, sayang din kasi, 10 pesos din yun.
Okay lang ako ngayon, both physically, psychologically and emotionaly. Nasabi ko ba na back to normal na kami ni ~ahem~? Okay na kami sobra, parang walang nangyari. Sa akin, mas maganda yun kasi ako yung tipong ng tao na ayaw iiwasan ang isang kaibigan pag-katapos ng mga ganoong pangyayari, ako kasi, once friend kita, for life na yun. Tsaka yun siguro yung maganda pag-friendship ang naging foundation mo feelings mo for a person, kasi kahit anong mangyari, yun ang isang bagay na hindi mag-babago. Gusto kong i-check yung mga blos nina phaeds kaya lang nakalimutan ko na ang address. Ask ko na lang later 7 minutes pa. HMMM......

Panick attack! Panick Attack! Wala pa akong ma-propose na TOA for next week! Gaah! Need proposals. Punta kaya kao kina Anna later para makahiram ng crafts mags niya? Hmmmm..... Second week of CC. La na akong money. Hay.... Ei just got my re-issued I.D.

Funny! In-access kasi ni Phaeds yung blog page niya tapos naalala ko na matagal na kong hindi nag-blog. Funny kasi nakalimutan ko yung username ko. hahahaha.....
Internship is pretty okay. Inatake nga ako ng burn out this month, nag-kasakit ako at na-depress ng todo pero kay na. Phase over. Gusto ko nang uminom at tumitig sa kawalan Hehehe...
Ngayon ko lang na-realize kung gaano ko na-mimiss yung pagiging isang ordinaryong student. Yung tipong may quiz ka araw-araw, exam tuwing first shifting, prelims and finals, prax na nakakaloka ever, at mga moments sa classroom kasama ang aking mga class mates. Hayyy..... ngayon minsan wini-wish ko na lang ng mag-quiz sa ana, o kahit anong OT subject kesa pumasok sa center at mag-decury sa sabado.
But don't get me wrong. Alam kong ilang beses na kong na-depress, naiyak dahil muntik na akong lumagpak at hindi maging intern, at sa totoo lang, gusto ko naman talaga ang ginagawa ko kaya lang siguro, kahit saan namang aspect ng life diba? Dumadating ang panahon na gusto mo lang mag-pahinga at i-rest ang iyong utak sa kakaisip ng problema ng iba.
Hayy...kamiss to. Mukhang mapapadalas nanaman ito
Last, September na! 19 days na lang, matanda na ko talaga. Totoo nga yung sinabi ni papa, before it know it, 40 na ko.
I'M BACKKKKKKKK!!!!!!

Hayy....one month na kong intern....minsan naiisip ko kung ito ba talaga ang gusto ko, lagi puyat kasi hindi ka lang nag-aaral, nag gagawa ka pa ng mga paperworks mo; bulsa mo lagi butas kasi gastos mo lahat para sa patient mo. napagalitan nga ako ng tita ko kasi nag-pupuyat ako kagabi at pati daw si kuya nag-pupuyat. kaya lang, si kuya sadya naman talgang nag-pupuyat yun e. anyways, medyo hectic at minsan, parang ayaw ko nang pumasok, pero siyempre hindi pwede, first rot ko tapos dami ko make-up dahil sa absences, e ngayon lang nag-karoon ng affliation ang ust sa ncmh, kay dapat good girl ako, naks plastic....

anyways ulit, yun lang muna. wala na kong gaanong kwento kasi hindi na gaanong gumagana ang utak ko, 2 hours lang ang tulog ko kahapon, mamamaga mga eyes ko dahil sa pagod. Ilang linggo na lang, tapos na rot ko dito, pgh na susunod. GAAHHHHH! Toxic to the max na talaga.

it's been on my mind since yesterday. i've written some of it down somewhere, pero para wala pa ring effect. i hope posting it on blog will help. kahapon, naransan ko yung feeling na tinatawag na pain. as in really deep, knife-in-your-heart-feeling kind of pain. yung tipong di mo makakalimutan habang buhay. and after last night, nawala sa vocabulary ko yung meaning ng mga salitang hope, love, trust, happiness. all of a sudden i don't feel that i believe in them anymore. i woke up this morning feeling nothing, numb. parang lahat ng ginagawa ko e isang routine, lahat ng bagay sa buhay ko nawalan ng meaning.
seeing him yesterday, at kung gaano siya kasaya na kasama niya yung special someone niya, ouch. isang malaki, as in all caps na ouch. pero mas masakit yung realization na i will never be the reason why there's such sparkle in his eyes, i will never make him smile the way she does, i will never complete his day by just saying hi. i felt like i was chloe, with a little touch of raymond. ako yung forever niyang "best friend", ako yung little sister na sana meron siya. it was such a blow, lalo na ng sinabi yun ng friend ko sa akin kanina, but i know na ginawa niya lang yun because she cares for me, at naawa sila sa akin kahapon. i told her i gave up on hoping a long time ago, and i felt like a fool kasi kagabi ko lang yun sinabi sa sarili ko. it seems as if last night was a long time ago.
mas masakit siyang isipin pag mag-isa lang ako. madali kasing mag-pretend pag may ibang tao. sabi sa kin nung friend ko, wag daw akong magalit sa kanya. hindi ako galit, dahil ako lang naman ang may kasalanan kung bakit ako nakakaramdam ng ganito. ako yung gaga na umaasa. wala siyang kasalanan dito dahil si di naman niya alam.
after further thought, i've decided na burahin yung number niya sa phone ko. dahil impossible ko siyang mabura ng tuluyan sa buhay ko, dun ako kung saan possible. ganoon pa rin ako sa kanya. not because i really want to but because this is what he expects me to do. i'll say the things he wants to hear from me, pero wala na silang meaning. sinabi ko lang yun dahil kailangan. i'll be his friend, kasi alam ko at tanggap ko na hanggang dun lang ang kaya iyang ibigay.wala na siyang maririnig mula sa akin at hindi ko na siya tatawagin sa pet name niya. Iiwasan ko na rin siya siguro hanggat maari.
I need my winter sonata cds more than ever. i need joon and yujin to show me na possible ang love, na hindi ka dapat mawalan ng hope at trust, na it's possible to find happiness with the person whom you love and cherish. i need the things that will teach this things to me again para maging tao na ulit ako, hindi na isang robot.
Alam ilang magaling siyang mag-sinungaling, pero di ko akalain na kaya ko rin pala. Mas malala pa sa ginagawa niya.

wala me magawa. dahil sa boredom, pinaltan ko nanaman yung skin ng blog ko. cute siya. gusto ko yung cursor. mag-1 hour na kong nag-initernet at feeling ko e wala pa rin akong magawa. at ngayon alam ko na kung bakit....
I MISS MY WINTER SONATA CDS!!!! I WANT THEM BACK! I WANT TO SEE JOON AND YUJIN!!! MAM, BALIK NYO NA SA AKIN YUNG CD KO!!!

i'm just waiting for my dad's phone to finish charging. medyo sleepy na ko. kaya eto blog muna. edyo nag-crave ang aking system for beer. buti na lang may san- mig light dito sa bahay. one of the perks ng pag-kakaroon ng tindahan.
nanonood kami ng friends ko ng 50 first dates. ang ganda. kakilig at kainggit. sana may guy na mag-mamahal sa aking ng ganon....
hay...what to do....medyo boring...nood na lang ako ng vcd....

As usual, i got drunk last night. hindi kami gaanong nakapag-kwentuhan last night pero okay lang. Bawi next time. promise, try ko talagang makipag-sabayan sa kanila. kaya lang, vodka tonic at empy ba naman ang tirahin diba....
I'm pleased to announce na tumataas na ang level of tolerance ko, susunod niyan hindi na ko susuka (sorry sa term..). lasing lang ako.
Funny. Pag-kahatid ko kina dork sa tricycle, at pag-pasok ko sa bahay, ang pakiramdam ko e mag-isa nanaman ako. wala nanaman akong kasama. buti na lang andito pa si kuya. May nakakausap ako iba besides patty.

matagal na kong nag-hahanap ng lyrics nito. sa wakas nakita ko rin siya. at sobrang applicable siya sa buhay ko....

Back to You
back to you
it always comes around
back to you
I tried to forget you
I tried to stay away
But it's too late

over you
I'm never over
over you
something about you
It's just the way you move
the way you move me

I'm so good at forgetting
and I quit every game I've played
but forgive me love
I can't turn and walk away

back to you
it always comes around
back to you
I walk with your shadow
I'm sleeping in my bed
with your silhouette

should have smiled in that picture
if it's the last that I'll see of you
it's the least that you could not do

oh I will
leave the light on
I'll never give up on you
leave the light on
for me too

back to me
I know that it comes
back to me
doesn't it scare you
your will is not as strong
as it used to be

I'm cleared na. i've fulfilled the terms of my waiver. And officially, i can say that i'm already an intern. kaya lang hindi ako makapag-saya ng todo kasi nadali yung mga friends ko. malungkot ako for them, kasi parang kahit na sabihin mong nag-remids sila, sana hindi na lang sila binagsak kasi hindi naman sila bobo e, nag-aaral naman sila at kaya naman nilang i-apply yung natutunan nila. Kaya lang sa ngayon, ang grades mo sa subject nila ang sukatan ng worth mo.
sayang. sana mag-reconsider sila...

Hayyy...inggit naman ako
Dito ako quezon city,spent the whole day cleaning kasi wala akong time tomorrow, e dadating mga friends ko sa thursday. Mag-kakantahan kami at mag-papakalasing. Hehehe....
Dito ako tamabay sa house ng cousins ko kasi wala ako magawa sa bahay, at tapos na ang palabas na pinapanood ko (as usual, korean...at pag-tapos na siya, parang tapos na rin ang araw ko at nakakalimutan ko na ang mga gagawin ko pa for the day.) Pinabasa sa akin ni kuya yung gift ng girlfriend niya sa kanya.It's a mini book na kung saan kinuwento ni ate kung paano naging sila. I know it's very private, and i appreciate that my cousin trusts me enough to let me read it. And after reading it....hayy...ingit ako. It took her quite some time to admit her feelings for kuya pero after going through the ordeal of nearly losing him, she finally gave in. Sa wakas, nag-karoon rin siya ng lakas ng loob para maging totoo sa sarili niya at sa nararamdaman niya. Fate really has a way of making you realize kung gaano ka-important ang isang tao sayo. And the lesson of their story, don't wait for the time na muntik nang kunin ni lord yung taong mahal mo bago mo sabihin na mahal mo siya. If you think he's the one, then go for it. Be brave and have the courage to say what you feel, kahit may possibility na hindi niya ibalik yung feelings mo.

Wish i could say the same thing for myself......

To burpy:
naks. touch naman ako dun sa sinabi mo. and good friends naman kami e. at kahit na nasabi ko na masakit, kapag sinabi ko na i'm happy for him, i'm really happy for him. sniff...snifff.... di. okay lang ako. eklat ko lang yung sniff :)
_____________________________________________________________
nung narinig ko tong song na 'to sa wendy's kanina, tinamaan talaga ako. as in sapul!:

Out of reach by Gabriel
Knew the signs wasn't right
i was stupid for a while
swept away by you, and now i feel like a fool

*so cofused, my heart's bruised
was i ever loved by you

**out of reach so far
you never gave your heart
out reach couldn't see
we were never meant to be

catch myself, from despair
i could drown if i stay here
keeping busy everyday
i know i will be okay

repeat *
repeat **

so much hurt so much pain
takes a while to regain what is lost inside
and i hope that in time you'll be out of my mind
i'll be over you

repeat *
repeat**

The phases of drinking
Last night, my classmates and I went drinking. La lang. Just for the heck of it. And after 2 bottles ng Colt ice at 1 slice ng cheescake...i've had it. Got to go home na. The world was already spining and i swear i could literally feel the floor moving. And i wasn't feeling well...And the i did the most embarassing thing sa B.K. (tapos after a few hours, alam na ng lahat!kahit si dorky na nasa malayong lupain.) And the last night, i realized that i went through all the phases of drinking, naks! i'm really a certified drinker. Eto yung mga bagay na naranasan ko kagabi:

Phase 1: Starting phase - this is the part, for the veteran drinkers (like nosy and farty), when you have your first 3-4 bottles. for a neophyte like me, 1st bottle ko na yan. eto yung phase kung saan anh feeling mo pag pumasok na ang beer sa katawan mo ay "MMMM...Sarap!"Dito rin ang coversation ay tungkol sa mga masasaya yong memories, biruan, hiritan sa mga crush.
Phase 2: Tipsy phase - this is the part when some of the alcohol can already start to invade your blood-brain barrier. for the veterans, nasa 8 or 10 bote na nila yan. sa akin, 2 bottle ko na yan, at usually hanggang dito lang ako. Conversations here would usually evolve around your heartaches or anything na nakapag pag-paasar sayo. dito na yung mga "P@*#%$!* pare. kaasar talagang subject yan" o kaya yung mga tipong "Di worth it yang G**o na yan T!@#$%^ niya".
Phase 3: Drunk phase - this is the part where the alcohol has already penetrated your blood-brain barrier. for the veterans, 10 bottles above, ako, nung naghalo sila ng cheesecake ayun na. your already dizzy, you feel sleepy, at literally gusto mo nang humiga dun sa kinauupuan mo, paki ba ng ibang tao. Lasing ka na e. wala nang pinatutunguhann ag mga usapa dito kasi hindi mo na natatapos yung sentence mo. O kaya naman ay ibang language na sinsabi mo, o pag tinanong ka ng kahit ano, lalo na pag secret, nasasabi mo. Anong sinabi ng mga truth serum. Pweh! Wala silang sinabi sa beer. Hindi ka na makapag lakad ng maayos at may tendency kang sumuka kahit saan.
Phase 4: Hang-over phase - so tumumba ka na, nakatulog ka na. eto na yung part na kung saan ang sakit ng ulo mo pag-katapos ng isang napakahimbing na tulog.Naks, anong sinabi ng valium. Mag-beer ka na lang. masarap na, mas mura pa. di mo pa kailagan ng prescription ng doctor. Naranasan ko to pag-sakay ko sa bus. sarap talaga ng tulog ko, at di ko namalyan na nasa alabang na pala ako. kaya lang pag-dating ko ng bahay, medyo masakit ang ulo ko, at andun yung feeling na gusto mo pang ilabas lahat ng nasa stomach mo pero wala gusto lumabas. Naisip ko nga yung isang line sa bridget jones - "Went to a party last night. 'fraid i'm a bit hang over. wish I could be lounging my head in the toilet like all normal people..."
Phase 5: It's over phase - this is the part when everything is well and right in your system, wala ka nang hagover, at kaya mo nang mag-type ng thesis proposal. ready ka nanaman sumabak sa isa pang driking session.

My dad almost caught me last night, this was actually the second time na i got home drunk. I was mumbling "Gosh I'm so lasing" tapos bigla may " Ate?" Ako naman: "Pa! (shit!)" buti na lang nalipat ang coversation sa school related topic at hindi niya naman napuna na di maganda pakiramdam ko. hehe...:p

When will the hurting stop?when?when?when?
Antok na ko, kaya lang naiisip kong mag-blog bago ako umuwi at mag-laba, kaya eto... Am so tired. Promise. Kahit feeling ko e natulog lang ako at wala naman akong gaanong naitulong sa thesis group ko, pagod pa rin ako, as in drained. We only had one class today, resmeth pa. Oral presentation ng thesis proposal namin at kahit nabulol bulol ako e, okay naman siya, wala namang siyang gaanong negative feedback. Meron lang siyang mga suggestions kung paano pa namin mas mapapaganda yung thesis namin. Yun yung physically draining. Yung mentally and emotionally draining, hindi pa related sa school. Ewan ko ba, but i have this feeling that i'm spending my entire week trying to avoid a certain individual na feeling ko hindi ko naman dapat ginagawa. Last week ko pa siya hindi pinapansin, pero siya hindi naman niya malamang nararamdaman yun, sabagay, ano ba naman kasi ang significance ko sa buhay niya, wala. zip. zero. nada. i think i can be missing for a week and he wouldn't even notice.
Actually, hindi nanaman bago sa akin to. Aminado ako, minsan lang ako magka-gusto sa isang tao, pero lasting yun at seryoso. At lagi ko na lang naiisip kung gaano kasaklap ang love life ko, if i ever had any. I don't think I can remember anyone na nag-karaoon ako ng M.U. Imagine, ganoon na nga kababaw, hindi ko pa aalm kung ano pakiramdam. shucks......
Ewan ko, lagi ko na ngang sinasabi sa sarili ko na wala na. Hindi ko na siya i-text, hindi ko na siya lalapitan unless important, kaya lang, once lumapit na siya, kahit mag-tatanong lang, tapos ngingiti, wala na. All my defences go down...I would often feel that in this pathetic teenager who has this huge crsuh on a guy she can never have. I know na kaya ko siyang gawan ng paraan para mas humigit pa sa friends ang relationship namin but i chose not to. Masyado akong duwag. Duwag ako na baka hindi siya mag-last, duwag ako na baka talagang mawala siya sa akin even as a friend, pero higit sa lahat, duwag akong masaktan. And the worst part is i sometimes spend my sleepless nights trying to think about all the possibilities na pwedeng mangyari and then hate myself for letting me go through such torture.
So what do i do? I play the part of the "supportive friend" na humihirit sa kanya pag-nandyan yung crush niya, offer him moral support pag-kailangan niya, at maging masaya pag nag-kukuwento siya tungkol dun sa girl na gustong gusto niya, kahit deep inside medyo masakit.
Hay...this may sound like a cliche but, when will the hurting stop?

KAINIISSSS!AND TO THINK IT ALL STARTED WITH A F***NG CAN OPENER!!
To pekky:
okay...calm down...SHIT KA PEKKY!!!....KUNG ANO-ANO PINNAGLALAGAY MO!Sorry, di ko sinasadya na mabasa ang blog mo, wala lang kasi ako magawa and i thought i'd check yours out, baka may interesting kang entry. nung nabasa ko siya i was like..."F**k! Pekky ano ka ba? " Di naman niya alam yung blog mo diba? sheesh... don't worry, hindi ako galit. and besides, you know the real score naman na diba? it doesn't really matter. i'm still wondering kung bakit yun ang code nyo for me. Anyways, andun na yun. nag-panic lang ako. don't mind me. :p
-------------------------------------------------------------------------------
hay! sabi ko tama na yung blog ko kanina, kaya lang, nung nakita ko talaga yung blog ni pekky...... Kory...hmm, bakit kaya....hmmm....
well, bakit ba kasi yung 'nak ng tokwang can opener na yan!! ano bang mero dun sa can opener? wala? isa lang siyang thingi na pag-bukas ng lata?! gah....
for those who know y blog, don't get disappointed kung wala kayong mabasang certain things dito. if ever na may gusto akong sabihin, sasabihin ko na lang sa inyo. baka kasi may makabasa nito na hindi kasama sa saturday group(bininyagan ko na yug group natin na nag-happy happy the last time. and besides, alam nyo na kung sino lang yung dapat makaalam nito. this is also a precautionary measure. :p)

and now we wait.....
finals are over just one more week of shool requirements and then we are interns! Sana talaga wala ako remedials. pakiramdam ko naman e naabot ko yung target grade ko. ive done my part. the rest now is up to the Gods..si God almighty at ang mga professors ko....and so we wait...this is the part that i hate every year, itong last part na kung saan nag-hihintay ka kung ano ba talga ang hatol nila.
okay, enough na ang sad news, i'm happy person remember? lipat naan tayo sa balitang panng-lasing; last night i went out drinking with my friends.yung dapat kong isang bote ng beer e naging 2. colt pa naman yun kaya iba ang tama. at promise after non ramdam kong umiikot ang mundo ko. which explains kung bakit ako napaamin ng mga classmates ko. grr... nakakaasar. tama nanaman ang pinsan ko, hindi nga ako marunong mag-tago. lahat sila sabi, nag-simula daw silang mag-suspetsa after the can opener. saka ko na ikukuwento. gagawa ako ng isang blog entry about the can opener.
nag-palit ako ng skin. wala lang. naaliw lang ako sa kanya. ;p

The bangag blog
I am so amazed on how things will eventually work out the way you want them to. Pedia practicum is over and kahit hindi naman ganon kataas ang grade ko kasi ang dami kong kulang (actually hindi na rin ako umaasa. basta pumasa, okay na.), i think okay naman yung overall performance ko kanina.
Grabe, medyo banas nga lang kasi nag-cram kami ng mga classmates the whole night tapos pag-dating dun, parang wala rin gaanong kwenta yung inaaral namin. Meron lang akong 2.5 hours of sleep at ngayon pakiramdam ko sana ay itinulog ko na lang yun. Pero atleast medyo ready na ko for orals so hindi rin naman siya total waste of time and neurons.
Gusto ko makatulog ng malumanay ngayon kahit 3 hours lang kaya bumili ako ng aking sleep medication, BEER. There's no medicine like beer.
Pero kanina, habang nag-observe ako, narealize ko na kahit gaano ko man gusto nang isumpa ang subject ko na OT8 at ang mga prof ko, e pedia pa rin ang field na gusto kong mag-practice. Feeling ko, mas may sense of fullfent ako dito kesa sa ibang field ng OT. So this means that i'm gonna try my best to really excell or atleast be really competent sa field na to.
So sabak nanaman sa aralan mamaya. OT7 naman ngayon. Hayyy...kailan kaya ito matatapos, or should i say, kailan kaya talaga mag-sisimula ang tunay na pag-hihirap namin. Dapat siguro gumawa na talga kami ng karatula para maisuot namin twing araw ng interview for applicants sa ot tapos ang nakalagay dun e "OT STUDENT, WAG TULARAN!", taos mukha kaming baliw, complete with the dark eyebags, and dishevelled appearance.

one last blog for the weekend
i've checked out my friends' blog page, and pansin ko, lahat sila related sa school. medyo guilty nga ako kasi i know their blogs and they don't know mine....
while i was reading them, naaliw ako with the thought na hindi lang pala ako ang nakakaramdam non. marami pala kami. akala ko ako lang ang nag-papanic at nag-dadasal ng "please God, help me pass" hindi naman ako bobo per se. medyo tamad lang ako minsan, but that's not an excuse. i should have been working my butt off since first year. ngayon lagi kong sinsabi sa sarili ko na "STUDY, STUDY, STUDY. HINDI KO PWEDE BUMAGSAK. MAHIYA KA SA PARENTS MO. PAANO NA MGA KAPATID MO? SAYO SILA UMAASA" and alam ko hindi gaanong obvious, pero pag sa bahay, i'm really pushing myself to study. as in.sobrang push, na exhausted na utak ko dahil emotionally drained na siya. my cousin says that pushing is good, too much is bad. hindi na daw siya push, sobrang pressure na ang binibigay ko sarili ko because i don't want to disappoint my folks. and i've realized now na if i've been hard on myself ever since kagaya ngayon, matagal na kong nasa UST-CC, kasi it really is frustrating and depressing. ewan ko ba? nag-aaral naman ako? bakit? bakit?
hay...kanina nga nakakanta ko yung song na "when lala...and my life just seem to fade..." old song na yun at hindi pa nga ako sure kung tama yung lyrics pero anyways.....
isa ko pang nakakanta: " the end is near...and so i've raised the final curtain..."
internship is just a few weeks away.i can really smell it, but you know the feeling na kung saan pinaamoy lang sayo tapos di naman pala ipapakain sayo? yung pinatakam ka lang? yun. yun ang pakiramdam ko ngayon. sana lang ibigay nila sa akin diba?

p.s. naglalagay sila ng mga lyrics ng kanta sa blog nila. kung gawin ko din kaya yun tapos ilagay ko yung lyrics ng opening song ng winter sonata, in korean.....HMMMM.....

The Truth and other stories
pansin ko na i've been irritable for the past week, imagine, pati yung pag-kaweirdo ng isa kong classmate na dati e hindi ko pinapansin e napuna ko, at nung mga oras na yun e gusto ko talagang sabihin na "oo na!magaling ka na!shut up na pwede?!" as in. kung masama ang ugali ko, malamang naisigaw ko yun. kaya anong ginawa ko para mai-release ang lahat ng pent up energy? inilipat ko yug study table ko sa taas dun sa kwarto ko sa baba, medyo matrabaho kasi kailagan pang kalasin(bakit ko bubuhatin yun? di ako ganon katanga:p)
kahapon, napanood ko yung ending ng the truth, korean show siya (as usual), kasama si jiwoo. di ko masasabi kung happy ba talaga yung ending nun e. kasi, obviously, nakatuluyan ni jiwoo yung guy na boyfriend niya dun (di siya gwapo. papa joon pa rin forever). yung dad ng kontrabida dun, nakulong. tapos yung kontrabidas, si chinnie at jay, narealize nila ang love nila for each other, and what a way to show it by dying together. ganito pa yung scene: they were kissing and si chinnie, nilagay niya yung kamay niya sa kambio, tapos hinawakan ni jay yung kamay ni chinnie. tapos nag-karoon na sila ng understanding, so tinapakan na ni jay ng todo yung gas at dumerecho ang car sa ilog at dun sila namatay. ibang klase diba?
so obviously, kailagan kong ikwento kasi....hulaan mo...sirit? sige na nga. mag-aaral ako at wala pa ako sa mood. nakatulog ako at kagigisig ko lang at sabi ko sa sarili ko, blog lang 15 mins. 30 mins na ko kaya got to go:p
p.s. alam na ni professor kim na anak niya si joon. si joon alam niya na na may kondisyon siya sa mata at maari siyang mabulag pag di siya nagpa-opera. si janice, binigay niya na yug model ng bahay kay joon at nag-paalam na siya. hay... the end is near.