Ei mga peeps, musta na? Ako, eto. OT pa rin, windang pa rin. Nanganganak na ang pimples ko sa kakatrabaho. ANg tanging paraan ko na lang ng relaxation ay ang manood ng DVD ng mga series sa bahay. Newsflash, NAPANOOD KO NA ANG TRANSFORMERS!!!!!! YAHOO!!!! pati Harry Potter and the Order of the Phonenix! Meron na rin akong Harry Potter book 7. How can you top that! Parang biglang sumabog ang pag pipigil na nararamdaman ko sa paggastos dahil nga sa nag titipid ako, tapos ayon! Hindi ko kinaya ang hindi gumastos dahil naman mga dude, 7 araw na akong nag tatrabaho sa isang linggo, di naman bawal gastusin ang pinaghirapan ko diba? Bakit pa ako nag trabaho kung di ko gagastusin? Hehehehe

Ako na lang ba ang taong hindi nananood ng Transformers? As in, lahat ata ng kilala ko, nakapanood na at lahat sila ang sinsabi "WoW! Astig!" Huhuhu.....
Nanawagan po ako, i-libre niyo ko ng sine! Isa na po ako naghihirap na therapist, at sa totoo lang (nakakahiya man sabihin) WALA PA AKONG NAPANOOD NA SINE NA PINALABAS THIS SUMMER! Di ko napanood si Spiderman, Pirates, Shrek, Fantastic 4. Bukod sa sabi nila na hindi naman daw masyado maganda, wala pa ako napanood! Last ko pa ata, Because i said so ni mandy moore. E parang March pa ata yun e! July na kamusta naman. Kaya please, I-LIBRE NIYO KO NG SINEEEEE!!!!!!!! ^--^

Ni hao! Eto ako, walang magawa. At naghihintay na mag bukas ang gateway kasi maghahanap ako ng regalo ng dad ko. Magiging mabait naman akong anak. Para kasi ako yung tipo ng anak na absentee, pero dinadaan sa materyal na bagay ang pag bawi sa mga buwan na hindi ako umuwi. Tutal, ang alam naman nila e wala na akong ibang gingawa kundi mag trabaho (Daig ko pa si Lord e. SIya Day off pag Sunday, ako hindi), parmdam ko naman na kahit papaano e may pera ako (kahit wala). Kung saan siya napupunta, sa pambayad ng ilaw, tubig, association dues, credit card, kotse. Lekat. Di mo magamit dahil wala kang pang gas, marami pang kailangan tulad ng pa tune up, pag palit ng ilaw, ng bumper. Siyet. Para siyang pet. Kung naala niyo yung tamagochi. Ganun. Hindi nga lang siya lumalaki, pero tumatanda. Kailang mo linisan, i-wax, i-vacuum yung loob. Hay. At least di siya maingay pag gabi, at hindi nag hahanap ng attensyon. Hehehe

hello pilipinas and hello world! kamusta naman ang aking mga nasasakupan? pasensiya na at ngayon lang ako ulit nag kwento, medyo busy ang inyong diyosa sa kanyang mga trabaho. Anyways.....
Sino nanood ng Maging sino ka man? ang pangit ng ending no? naasar talaga ko. kamusta naman ang resurrection? di ba niya nakita yung puting ilaw sa dulo ng tunnel? bakit hindi siya pumunta dun?
minsan naiisip ko na na kunin ang ibang mga naging entries ko dito, haluaan ko pa ng iba pang ka-istiran, i-pa publish at gawing libro para ma pag kakitaan? medyo madami dami na tong mga nailalagay ko dito, la naman ako masyado mapala. aside from peace of mind na maari ko rin namang makuha sa beer, pag shopping ng mga libro, o pag hithit ng katol/pentel pen/liquid paper/mighty bond. ayoko ng rugby. pang masa. diyosa ako e. dapat maiba. wala namang bago sa akin. nag mamaneho na pala ako mga people! astig (naks! love yourself). so pag may nakita kayong blue na kia pride sa edsa na parang pagong, malamang ako yon. di naman ako sobrang bagal, hindi ko nga lang masyadong hinahataw yung kotse, trabaho yon ng pinsan k0. dun lang ako sa speed na comfortable ako. gusto ko pa ata mabuhay no? tsaka paano kung di ako ma resurrect tulad ni Eli sa maging sino ka man. ika nga nung sign sa mga jeep, "distansiya lang amigo"

napansin ko lang, koreanang hilaw ang blog name ko pero hindi naman korean ang nackground music ko dati. kaya i-todo na natin to!!!hulaan niyo folks, pero malamang madali niyo mahulaan yan, ermitanyo na kayo sa kweba kung hindi niyo alam kung saang koreanovela theme song yan ;p

Anak ng lekat! lagi ko na lang nakakalimutan on the first try ang password ko. Pero anyways, ano na ba ang bago? Wala! as in capital W, capital A, capital L, capital A, wala. Yun pa rin ang life ko. Patients, clinic. Nag drive na pala ko, minsan. Pero may kasama pa rin. Hindi ko pa masyado kaya mag isa kaya hindi ko pa dinadala ang kotse sa clinic. Pero malapit na yon. Dapat sulitin ang pagdi-drive habang bakasyon ang mga bagets. Wala ata ako balak makipagsiksikan sa traffic ng ateneo no! It's the time of the yeat na dumadagsa ang mga patients, kaya ayon, hindi nanaman ako lumalabas ng sulok ko. Suwerte ko nga lang ngayon at walang pasok kasi holiday sa San Juan to celebrate their 100 years of founding chuvaness. Andito ako sa may computer shop sa may Anonas. Galing ako bambang bumili ng med supply para sa friend ko, Hindi ko rin kasi alam kung tulog ba ako non kaya ako nag volunteer na ako na lang ang pupunta ng bambang para sa kanila. As if naman umabot ako don! E sa tagal ko s UST, never ako pumunta ng bambang. Felt weird nga na nagtatanong ako kay mama kanina kung paano pumunta don. Nung tinananong niya kung bakit, sinabi ko na maghahanap ako ng materials for home, i.e. theraputty, digiflex, cones, etc. Baka mas mura kesa sa global ako kumuha. Kaya lang, wala. Actually di ko siya masyado nilibot, hindi naman kasi yon mall diba? Lupet. Umiral nanaman ang pgka gala ko ;p

Kamusta naman ang kabagalan challenge! medyo 15 years bago mag connect. Kamusta naman ako? ayos lang. OT pa rin. dun pa rin. may mga hell patients pa rin. tungkol naman sa ibang aspeto ng buhay ko, sa friendster niyo na lang tignan. hint: wala pa rin pagbabago sa profile ko. kung ano man ang nakalagay dun, yun yon. Lekat na friendster yan. gusto pa magpalit ako ng email add. ayoko nga. strictly business yung isa e. at medyo kabagalan challenge ang pag konnek. hay. mag crosswords na lang ako. may nalaman akong site e, recommended nung co-staff ko na PT. bestcrosswords.com for all your crosswords needs. ayos nga na pampalipas oras sa clinic yan pag petiks,pero dahil may problema yung internet connection sa clinic, text twist ang latest crave. high score to beat ay 148,000, level 33.
hay, tagal ng friendster. medyo inuubos niya ang pasensiya k0. it's becoming a chore....hrrrr

Astig people. Andito ako internet cafe kasi naiwan ko ang mahiwaga kong susi sa loob ng bahay. at lahat ng kasama ko sa bahay, pati na kapitbahay ko e gagabihin. Ayos ka talaga nina. rock on!

Valentines day yesterday. Did nothing special. Spent the night drinking so that i can fall asleep without my allergy setting off. Now i also have to spend my day tomorrow looking for a CD that has songs appropriate for ballroom dancing. i can't belive the things i have to go through for work.

Eh? Can't believe that i've spent 5 precious minutes just updating this blog to a more complicated setting. Kanina may 45 minutes pa ko before my yaya duty starts, so sabi ko blog muna. Abay mantakin mo, may kung ano ano pa na eklavu na pauso tong blogger. Anyways, naka 1 month na ulit ang 2007. May 11 months na lang ang natitira. Kailangan ko na talgang ayusin ang mga kapapelan para pumanta sa iba pang lupalop ng mundo para mag trabaho. Ganon pa rin ang practice. Bagong patients, Lumang patients, return-of-the-comeback na patients. Stroke pa rin. May speech problems pa rin sila, dysphagia, etc. Haayyy....wala nang pinatutunguhan tong blog na to. ;p

The year end report

Siyempre, tulad sa mga tv stations, kung saan meron silang "the best episodes" of 2006 o mga year end report sa mga new shows, dapat naman siguro natin malaman kung ano ang na-accomplish ko so far. Hmmmm

**Una, nagawa ko na ang 2 sa 3 bagay na gusto kong gawin after i graduate (backtrack: i wanted to do 3 things: work in a call center, just for the experience of it; mag work sa PGH, or in this case mag volunteer at mag try mag work sa PGH; at pumunta sa Korea). Obviuosly you know what the 2 things are. 1 na lang ang kailangan kong gawin then.

**Pangalwa, pumasa ako ng board exams, at ngayon ay isa nang practicing OT. Wuhoo. One small step for career, one giant leap for me. Because starting my career is a path to self fulfillment, thuis fulfilling Abraham Maslow's heirarchy of needs. Kailangan ko pa ng power para eventually, marating ko ang self actualization. Now how do i go about that? hmmm.....

**Driving skills are improving. Hindi na ako masyadong namamtayan ng makina ngayon, kaya ko na mag atras abante ng kotse, mag park kahit sablay at patakbuhin ang kotse. konting practice na lang, kukuha na ko ng license. Joy rides here i come!

**Love life is still non existent (how did that become an accomplishment?!)--->eto sagot: love life non existent means i can focus on achieving the things on the wall:the car, the house and the loads of cash. Sabi ko nga sa sarili ko, i have 38 years to get use to the path of single-blessedness, so i don't have to get sad over it now. Things on the wall now. love life later.

Wow. Not bad. Aside from that, i've managed to not gain alot of weight during the holidays. Also i firmly decided to pursue the practice abroad. So i've downloaded the HPC requirements, will start to get everything together in the suceeding months. Updated my CV. I'm good to go.

Actually tinatamad ako pumasok bukas. At kung pwede ko nga rin lang sabihin sa mga bosing ko na ayoko pumasok dahil tinatamad ako, ginawa ko na. But then, no trabajo, no sweldo.

This is going to be my 100th post. Yahoo! 100 posts of all the kawindangan, kabangagan, GGB episodes (FYI: GGB - gulogulo buhay), everything. Kung paano siya umabot ng 100 post is an obvious manifestation ng pagkakaroon ko ng verbal diarrhea at kailangan ko lang ng outlet na medyo accepatable sa society. Kaya ayan, kung ano ano ang pinaglalagay ko dumami tuloy ng husto. So, what is this going to be all about? I have no f****ng idea.....

**In 2 minutes, Christmas is finally over. Tapos na ulit ang isang araw sa mundo kung saan naghahari ang kabutihan at bukas muli nanamang maghahari ang kasamaan. Example, balik nanaman ang mga pasahero sa Cubao station sa pag aaway dahil pag sisiksikan, na mag contribute sa pagkakaroon ng stress sa buhay ng iba pang pasahero, at hindi mo alam kung ano ang kasamaang maidudulot nito sa sangkatauhan. Buti na lang walang pasok bukas. Iba talaga kapag ang presidente ng bansa mo e workaholic pero mahilig sa bakasyon. Kaya nga naman kung gusto niyang magbakasyon dahil pasko, bakit nga naman hindi pa niya idamay ang buong Pilipinas. To think meron pang mga taong ayaw na binabaligtad niya ang mga holiday, pero sabihin nga nila, secretly, hindi ba sila natutuwa?

**SMC - Samahan ng Malalamig ang Christmas. Sabi nila, ito raw ang mga federasyon naming mga single na ang ka-relasyon e ang remote ng tv, o alcohol, o kung ano mang bagay na walang buhay at hindi humihinga. Pero hindi ba talaga naman malamig ang Christmas, kasi diba winter sa ibang bansa at ang cold wind na mula sa China, Japan at Russia ay bumaba dito sa atin kaya lumalamig (Nyok-nyok-nyok yok...corny).? Kaya in essence, lahat tayo ay miyembro ng samahang ito diba?
No people. Hindi malamig ang pasko ko. Well actually, matagal nang malamig ang pasko ko hindi ko na nararamadaman. na malamig. Ang lamig na nararamdaman ko e yung lamig sa umaga na dahilan kung bakit ako na-late pumasok sa clinic. Masarap kasi matulog e.
In fairness, this years not bad for my love life. Two boys in a span of a month. Wow. kakahaba ng hair. Im still waiting for my shampoo endorsements. But i don't want to go into details as to why it is still non existent. Sawa na akong pag usapan ang lahat ng insecurities ko sa katawan ko. But in case you are wondering, I' m a one hit wonder. I think nasabi ko na rin ang tungkol dito sa mga previous posts ko, hanapin niyo na lang. Sabagay, may New Year pa, tsaka Valentines, Labor day. Maraming holidays sa loob ng 1 taon na wala akong kasama kundi remote, o libro, o alcohol. Dapat siguro palitan na lang yung pangalan nug samahan, gawin na lang siya SMH - samahan ng malalamig ang holidays.

Okay people, showtime's over. Manonood na ako ng House. hehehehe

Christmas sickness....

No folks, i don't hate chirstmas. It's just that every year for the past 3 years meron akong holiday syndrome kung saan ako ay nakakaramdam ng following symptoms: flu, depression (not the clinical kind but the depress-kind-of-sad-kind), and bitchiness episodes. And i'm happy to announce that it is not happening this year. So far meron pa lang akong konting sipon, na natural na kasi tuwing may change of season or change sa weather o kahit alikabok, sinisipon ako. Hindi ako depress dahil hindi ko na masyado nararamdaman na wala nanamang direksyon ang buhay ko. Bitchy lang ako, pero kelan ba hindi (at so far, ang mga tao nanaman dito sa bahay ang nakaktikim ng bitchy mode ko). Saya saya. i have a feeling that this christmas will really be merry ;p

**Okay, i gues i just need other's people's opinion on this one kasi so far, lahat ng taong nakakalam ng kwentong ito, ang opinion e ako ang mali. Paano kung may isang tao, i.e. patient, na nag sabi sayo that he likes you (gosh, swear this month, pwede na ko mag model ng shampoo ad sa haba ng hair ko ;p). Wala naman kaso dun diba? Other than the fact the patient siya. Hindi mo naman talaga siya patient kasi una, fracture sa paa ang problema niya, at unless hindi niya magamit ang paa niya para gawin ang ADLs at work activities niya, e hindi siya i-refer sayo dahil wala siyang OT problems. Kaya lang patient pa rin siya diba? don't get me wrong people, hindi isyu dito na meron siyang impairment na ang so far malaking impact e yung hindi kayo gaanong makapag ikot sa mall kasi may gait problem siya. Ang isyu e patient siya, cliente siya. Period. masama na ba ako dahil iniisip ko lang ang career ko? dahil ayokong may hindi magandang version ng balita na makaabot sa mga boss ko na ma-question ang professional behavior ko? Over a petty thing such as my personal life. Ang sa akin lang, maliit ang clinic, maraming makakapuna, at kung may matandang instik na masyadong conservative ang hindi matuwa sa nakikita niya, pwede siyang mag sumbong sa amo mo, in chinese pa kaya kahit andun ka lang e pwede ka nilang pag usapan dahil hindi ka naman nakakaintindi ng chinese. So masama bang umiwas sa complication?
Sabi nila, wala naman daw kaso kasi ethical pa rin kasi hindi ko naman siya direct na patient. Pero sorry, nasasagwaan ako e. Para kasi sa akin, ang patient ay patient. Period. So ang next na tanong, paano kung ma discharge na? ANg sagot ko, e di kung ineteresado pa siya e di why not coconut. Mas maganda naman pakinggan yung "dati naming patient" just in case may makapuna at mag tanong, i.e. boss mo.
Tingin kasi nila, mali ako kasi pinapalampas ko yung biyahe. Sorry, hindi ako takot mag hintay e. Optimistic ako lagi na eventually may dadating din. Parang nung college ako, minsan aabot ng 1 hour bago ako makaakay pauwi, pero ayos lang. Hintay pa rin. kasi alam kong may dadating. At kung after 1 hour e wala pa ring dumadating, pwede akong umisip ng ibang alternatives para at least hindi ako nabuburo mag hintay sa may España. Kasi kung hindi ako dun makasakay, somewhere along the road pauwi, may makikita rin ako sasakyan.
Minsan naiisip ko, siguro nga dapat nag yes na lang ako na manligaw yung tao. Kaya lang hindi din. Aanhin ko ang boyfriend kung wala namang akong makain? At hindi ako makahanap ng kapalit na trabaho kasi walang gusto kumuha sa akin. Sabihin mo nga, makakain ko ba yung love? babayaran ba non ang bills ko? Na guilty din kasi ako minsan, kasi alam ko na medyo ilang na pumunta sa clinic yung tao, pero sinabi ko naman sa kanya na pwede kaming maging friends e. yun lang muna. mag focus na lang muna siya dun sa paa niya saka na niya isipin ang love life niya.(tong part na to hindi ko yun sinabi sa kanya ng ganyan ha, sinabi ko lang na kailangan niya talga yung therapy). Bukod pa dun, minsan nag drama yung tao at tingin ng lahat e kasalanan ko kasi hindi ako pumayag. Feeling ko kasi ang sama ko dahil nag cause ako ng sadness sa iba, pero ganon talaga e. He'll get over it. And he'll get over me.

Otei. im just doing this to access my blog site kasi wala daw web page na ganon sabi ng yahoo search. shiyet.

he's back.....

While i was riding the MRT this morning. A very familiar song was aired on the MRT radio (yes people, may radio na sila), yung tipong pag narinig mo e alam mo nang christmas na. panalo nga yung kantayang yon e. Pang single. Naka-saksak ang MP3 sa tenga ko pero na-override ng "my idea of a perfect christmas, is to spend it with you....." yung "shake, shake your money maker" ni ludacris. Winner talaga. It's Christmas. Jose mari chan is coming to town......

**AM currently super, duper, mega, over, to the highest lovel hooked - sa grey's anatomy. Kahit medyo sakit sa ulo panoorin yung pirated DVD na binili ko kasi ang weird ng pag-kakaayos, gusto ko siya talga. At napatunayan ko na i still go for meek, geeky doctors. Honestly, gusto ko na umuwi, para manood. pero dadaan muna ako simbahan mamaya. Immaculate concepcion ngayon e, gusto ko magsimba ;p

AM bored.... at bago ako masimulang matoxic, blog muna. tutal libre ang internet.

Pumapatak nanaman ang ulan.........

Ayos. may bagyo, tapos ayaw gumana ng mga dvd na binili ko. kasi tinotopak yung player. parang yung amo. Oh well, meron pa akong hanggang mamayang gabi, hanggang bukas ng gabi para kulitin yung player ko na gumana ng maayos. Saan ka ba naman nakakita ng DVD player na ayaw mag-play ng disc na DVD? Sa kin lang yon man!
Malapit na akong maubusan ng gagawin. Meron pa akong librong pwedeng tapusin pero hindi ko ginagawa kasi after non, kung hindi ko lasing e tititig lang ako ulit sa kawalan. Hindi pa nga ako gumawa ng gawaing bahay kasi ng baka ma-bored ako bukas. Naka leave pa naman ako at pangit naman kung wala akong gagawin buong maghapon. Sabagay, pag naglinis ako e 1 hour and half lang ang magagamit dun sa buong 24 hours. So yung natitirang 22 and half, kawalan nanaman ang kaharap ko. Pwera na lang kung sisikat ang araw bukas at makaladkad ko ang sarili ko papuntang powerbooks. Sa megamall. o kaya sa fullybooked. Sa Cubao.
Bad trip, dahil hindi ako sumama sa inuman kahapon, iinom tuloy ako ng mag isa (kasi nag text kahapon 6 na ng gabi, ibig sabhin, 7 na ko aalis non). Ulit. Kakanta nanaman ako ng mag isa sa kwarto mamaya. Well, pwede ko naman yung dalhin sa sala, para makabulahaw ako ng kapitbahay ko, which is yung tita ko. Pangit naman, baka isumbong pa ko non.
Dito ko ngayon internet cafe. Mauubusan na ako ng sasabihin, pero ayon sa timer na nasa itaas ng screen, meron pa akong 37 minutes. Ano naman ang sasabihin ko sa buong 37 minutes? Ubos na ata ang lahat ng bagay na pwede ko i-reklamo sa mundong to, hindi pa siguro ubos ang 37 minutes ko. Pero sabagay, ano pa ba ang pwede kong i-reklamo? Wala na, kasi sawa na din akong mag reklamo tungkol sa mga bagay na wala na akong magagawa pa, at talagang kailangan ko na lang silang ipaubaya kay Lord.
MAy 33 minutes pa. Tatapusin ko na to, bago pa mawalan ng sense ang sinsabi ko
;p

Isa pa, isa pa, isang pang chicken joy!

So hindi ako nakuntento dun sa nobela ko kanina, kaya gagawan ko pa ng epilogue. Adik mag post, twice a day. mas madalas ko pang puntahan tong blog ko kesa sa dentista ko. So eto ako, dahil medyo nahimasmasan na dahil sa asar ko sa araw ko, at dahil medyo solb na ang araw ko dahil nakapanood ako ng maging sino ka man (FYI, kaya ako nanonood non kesa intrested ako sa development ng characters ni Sam Milby at Anne Curtis, wala ako pakialam kay John Lloyd at Bea dahil alam ko na magkakatuluyan din ang 2 yun sa huli), at dahil napanood ko na din ang teaser ng abs cbn para dun sa bagong koreanovelang ikababaliw ng lahat, mwahahahaha!!!! Ang title non ay "princess hours" sa koreA, 'goong: princess hours" ang title. (naasar ako. bakit pag pinipindot ko yung "o" sa keyboard, e 'p' yung lumalabas). so ngayon. eto ako. tatapusin ko na to para manalo na ko dun sa spider solitaire na laro

Rant and Raves

What a day........
pagmulat ng mata, ang langit nakatawa. Ako hindi. Kasi naalala ko na hindi nga pala ako babalik ng Q.C. agad kasi pinauuwi ako ng nanay ko dito sa alabang, may lalakarin daw siya at kailangan ng taong bahay dito. Sa Alabang. Excited pa naman din sana ako kasi meron akong super long weekend. Off ako ng thursday, wala pasok ng friday, nag leave ako ng saturday, wala ulit pasok ng linggo. Sarap. Planado na nga ang vacation ko, maglilinis ako sa Q.C., magbabayad ng ilaw, mag luluto ng pasta, mag papakalasing, at mag DVD marathon. Winner na plano. Hindi pa ako magigising sa pangungulit ng nanay ko kung bakit wala akong boyfriend, etc, etc. (promise, ginawa niya yun sa akin nung linggo). Ok, so ayun nga, hindi na ko nakangiti, tinatamad pa akong bumangon, kaya yung alarm ko na 5:30 e bangon ng 6:15. Tapos, paglabas ko ng bahay, ang bungad sa akin ng tita ko e hindi "Good morning Nina", kundi "Nina may 175 Php ka pa na kulang dun sa bayad natin sa association. Mabibigay mo ba mamaya?" (may good morning ata yon pero hindi ko maalala kasi yung paniningil niya lang ang naalala ko). Panalo talaga ang mga kamag anak ng tatay ko pag dating sa pera, ang lufet, walang patawad. At wala ring pinipiling oras at sitwasyon. Okay, moving forward, sumakay na kami sa kotse dahil inihatid ng tito ko kami ni kuya sa MRT. Palabas kami ng village ng may nakita kaming banggaan ng kotse. Nag comment si kuya, nag comment si tita, at nauwi ito sa diskusyon kung bakit hindi pwedeng mag-drive ang mga babae dahil meron tayong menstrual cycle (layo diba? promise lumalabas nanaman ang pagka-bipolar ng tita ko). For short, nag away sila. Buti na lang at bumaba si tita agad kundi umabot ang topic hanggang bumaba siya sa office niya sa may EDSA.
Okay, forward still, MRT, as usual siksikan, may cat fight pagdating sa Cubao station. Naiingit nga si kuya kasi maluwag daw dun sa first cart kasi puro female, sabi ko, sa cart namin lagi yung mga cat fight na nakaka-simula ng stress sa araw mo. buti na lang at meron akong instant earplugs, ang aking trusty MP3. Ride papunta clinic ay medyo tahimik, pwera na lang sa banggaan sa kanto ng wilson at ortigas. Medyo tahimik sa clinic, wala masyado happening. that was until i called my mom at pag kababa ko ng phone ay nakramdam ako ng guilt dahil feeling ko e napaka selfish ko dahil may napaka ganda akong plano sa leave ko at hindi man lang dun kasama ang pamilya ko. Ang akin lang naman e, ngayon lang ako naging selfish, kung selfish nga ba ako talaga. dahil dati kahit anong lakad ko, pag bigla binawi nina mama, hindi na ako umaangal. ako ang sumasalo sa gawain ng mga kapatid ko dahil sila ay may project, na parang ako, wala akong project, thesis, docus, tests.
after non, pag dating ko dito, e binulagta ako ng balita na wala daw pasok ang lahat, i repeat, LAHAT ng mga kapatid ko dahil may bagyong parating. Friday pa naman daw siya dadating sa manila pero super bagyo daw kaya nag iingat na sila. May signal number nga dito sa manila kahit hindi umuulan. Tapos sabi din ni mama, di na raw tuloy yung lakad niya dahil sira ang machine sa SSS. Yes, napaka reliable talaga ng gobyerno natin. Wuhoo!!!
So therefore, pwede ako bumalik ng QC agad, bumili ng mga DVD sa cherry kasama si kuya, at mamuhay ng tahimik. Sana nga lang walang bagyo at may kuryente para mas masaya.

Humaba nanaman to ng husto but what the heck! kailangan ko lang ilabas ang lahat ng kamalasan ko nitong araw na to kung hindi mababaliw talaga ko kanina kaka replay nito sa utak ko lalo na nung nastranded pa ko ng mg a 30 mins sa Makati dahil nag away yung driver nung bus at yung MMDA. Lalo na pag naiisip ko yung nangyari kaninang umaga. Sorry to dump all of this to y'all. Hindi pa kasama sa kwento ko yung pag atake ng verbal diarrhea ko nung binisita ko yung patient ko na nasa cardinal. nakakahiya talga yon. Siyet. To think, friend ko pa naman yung apo non.

Question: Nakatikim ka na ba ng turkey? Ako oo. ANong lasa niya? Isipin mo na lang na may nakahain na manok sayo, pero lasang baboy. Weird? E yung roast turkey with raisins, nakatikim ka na? Kung hindi pa, isipin mo na lang na parang kang kumain ng paksiw(yung recycled na lechon, paksiw), pero mukhang manok yung nakahain sayo. Ganon. Ganon ang lasa ng turkey. Manok na lasang baboy.............

December na in a few days. Gosh, Christmas na!~ubo, ubo~gift ko~ubo ;p December na at wala pa rin akong pera. Nung thursday, nanood kami ng happy feet ng mga friends ko. At dahil sa call center sila nag work, marami silang mullah! Sabi ko nga sa kaibigan ko, "kung hindi ako siguro umalis, promoted na rin ako siguro?" (meaning kumikita na ako ng 20k kada buwan). Sinabi ko to sa nanay ko kanina, ang sagot niya "e ano naman, at least nandyan ka naman talaga sa field mo, kahit maliit ang sweldo". true. Nung 3rd year pa lang ako, nararamdaman ko na ito ang dapat kong tahakin karera, kasi lahat ng talents ko (meaning yung domesticity ko) e nagagamit ko. And it's all about using your talents for the good of mankind diba? kaya nga siya binigay sa 'tin ni Lord (tama ba ko katukayo?;p) Sa tingin ko e naghahanap lang ako ng sense of fullfilment dito sa trabaho ko. O siguro tinatamad lang ako ulit, at ayaw ko umabot sa point na ma-burnout ako kaya mag break ako. Nag leave lahat ng mga co-staff ko, ako din. Kaya sa darating na holiday, mag leave talaga ako. Hindi ako papasok ng saturday. Monday na ulit. And the best part, hindi alam nina mama na mag leave ako so i have the weekend all to myself. Gosh, am so excited!!!!

Dito niyo makikita na minsan, masama rin akong anak. Hindi ko sasabihin kasi kapag umuwi ako dito, hindi ako ang nag bakasyon, dahil ako ang gagawa ng lahat ng gawain dito. Bad nina. tsk, tsk.....